Wandelmeditatie
“There is only one place that practice is possible:
here, in exactly what you are experiencing right now.”
- Zen Center San Diego
Het is vrijdagavond, de werkweek zit erop. Ik ben blij over wat ik vandaag heb gepresteerd en ik kijk ernaar uit om mijn vrouw en dochtertje terug te zien. Het regent, dus besluit ik de fiets te laten staan en de bus te nemen. Het verkeer in het centrum van Brugge zit echter vast. Wanneer de bus uiteindelijk aan het concertgebouw stopt, zie ik nog een hele file tot aan het rondpunt bij het station. Ik spring van de bus en ga te voet verder om toch nog de trein te halen.
De weg door het park is nat en glibberig. Ik heb schoenen aan waarmee ik gemakkelijk uitglijd in dit weer, dus blijf ik op het fietspad dat langs het park loopt en waar de grond ruwer is. Zo kan ik vaart maken zonder op mijn neus te belanden.
Halverwege komt een fietser uit de tegengestelde richting. Ik blijf helemaal links zodat ze makkelijk kan passeren. De vrouw met grijze haren en zwarte regenjas rinkelt echter nijdig met haar fietsbel. Van op een tiental meter kijkt ze me kwaad aan. Ze buigt en strekt haar arm enkele keren resoluut om naar het park te wijzen. Het is wel duidelijk dat ze mijn aanwezigheid hier op het fietspad niet duldt. Maar ik heb zoiets van: “Er is meer dan genoeg plaats. Ze kan makkelijk voorbij en ik heb geen zin om met mijn stoffen schoenen door het kletsnatte gras te lopen.”
Ze lijkt nu vlugger te fietsen en stormt op me af tot ze me haast aanrijdt, ik wijk niet en ze mist me op een haar na. Ik merk dat mijn handen omhoog zijn gekomen om haar af te weren.
Ik kijk niet meer om en zij roept me ook niets na. Mijn hart klopt in mijn keel terwijl ik verder naar het station stap. Ik volg de gedachten en gevoelens die bij me opkomen:
Waarom wou ik per se niet wijken?
Waarom tolereerde ze mij niet op het fietspad, dat duidelijk breed genoeg was?
Hoe vertelt zij het thuis?
Ego! 
2 Comments »
Related posts:
Gisteren ging ik met m’n fiets de trein op naar Brugge. Eens aangekomen in het station was de doorgang volledig geblokkkeerd door toeristen. Ik moest dus uitstappen, met m’n fiets onder m’n arm, en enkele seconden (of zo leek het toch) nam niemand initiatief om aan de kant te gaan want ze wilden allemaal een zitplaats bemachtigen natuurlijk. Nadat ik vriendelijk had gevraagd om mij door te laten bougeerden ze nog bijna niet en heb ik me er werkelijk tussendoor moeten murwen, terwijl ik goed moest opletten niemand pijn te doen met m’n fiets. Op dat moment voelde ik serieuze frustratie en boosheid omwille van die duidelijke “domheid/blindheid”, maar ik vind dat ook geen probleem.
Ego is op zo’n moment nodig, en de minst conflictueuze/meest intelligente oplossing is doen wat we gedaan hebben, nee? Heel dat gedoe rond “verlichting” geeft mensen een ideaalbeeld van permanente onbezorgdheid, gelukzaligheid, non-conflict, een totale afwezigheid van kwaadheid en verdriet, … Da’s bullshit. Dat kan misschien in een staat van meditatie in afzondering, maar niet op de marktplaats. Wat ik zie als “verlichting” is de ongeforceerde reflex om de gedachten van frustratie enzo te laten varen wanneer ze niet meer relevant zijn, gestuwd door het onderliggende weten van universele verbondenheid (niet als gedachte maar als diep gevoeld inzicht) en het openstaan voor het volgende moment, alertheid dus. Moest ik gisteren heel moe geweest zijn, dan was ik wellicht minder alert geweest en zou ik misschien agressiever uitgestapt zijn (al dan niet verbaal, ik ben nog steeds eerder introvert). En daar zit volgens mij dé ware indicator van “spirituele groei” (ik zie het liever als het snoeien van illusies, veel groei is er niet volgens mij, of het is een groeiende simpliciteit): hoe evenwichtig je de totaliteit van je leven aanpakt. Genoeg slapen maakt daar dus ook deel van uit (en zelfs dat hebben we niet altijd in de hand natuurlijk) – alles hangt aaneen. Er is zoveel schijnheiligheid op dat vlak… Zolang je zit te denken: “hoe zou Buddha of Jesus zo’n situatie aanpakken?” “Had ik niet beter…?” haal je er onnodige beelden bij, meer verwarring, en da’s wat vele mensen doen volgens mij, tijdens en/of achteraf.
Misschien zijn er betere manieren om bovenstaande situaties aan te pakken, maar da’s terug theorie. Er kan veel meer geschreven worden over anger management, sociale vaardigheden en andere zelfhulptechnieken dan over aandachtig blijven: da’s te simpel, niet interessant genoeg, zoiets verkoopt niet:P. Klaarheid bewaren in het moment zelf echter is het moeilijkste uiteraard, en het enige wat telt volgens mij.
@madman k
“de ongeforceerde reflex om de gedachten van frustratie enzo te laten varen wanneer ze niet meer relevant zijn”
Well put!