Beluisterd: A thousand names for joy (Byron Katie)
BK: You can’t let go of a stressful thought, because you didn’t create it in the first place. A thought just appears. You’re not doing it. You can’t let go of what you have no control over. Once you’ve questioned the thought, you don’t let go of it, it lets go of you. It no longer means what you thought it meant. The world changes, because the mind that projected it has changed. Your whole life changes, and you don’t even care, because you realize that you already have—you already are—everything you need.
IYM: Does this awareness just arise?
BK: This goes beyond simple awareness. You meet your thoughts with understanding, which means that you can love them unconditionally. And until you deeply see that not even thoughts exist, you may spend your whole life controlled by them or struggling against them. Just noticing your thoughts works while you’re meditating, but it may not work so well when you get the parking ticket or when your partner leaves you. Do you just notice your feelings without a residue? I don’t think so. We’re not there until we are. When we go inside and truly meet those thoughts with understanding, the thoughts change. They’re seen through. And then, if they ever appear to arise again, we just experience them with clarity—a clarity that includes everyone, everything.
(Stukje uit het luisterboek)
Don’t try to change, just be aware.
(Zen Center San Diego)
Terwijl ik dit blog, heb ik nog niet alle vijf CDs beluisterd. Ik hoorde echter net een stuk dat me belangrijk lijkt. Ik vond de tekst online terug en plaatste hem hierboven. Er net onder volgt een kort citaat dat ik ooit van deze zen site plukte.
Allebei zeggen ze dat je geen controle hebt over je gedachten. Maar Byron Katie voegt er wel iets belangrijks aan toe. Naar mijn ervaring schept zelfobservatie op de duur ruimte, waardoor je de kans krijgt om anders te reageren dan je automatisch zou doen, maar het is pas wanneer je gedachten goed in vraag hebt gesteld dat ze stoppen met terugkeren, of toch niet meer de macht hebben die ze vroeger hadden.
Verder is het luisterboek bij momenten net wat ik nodig had, om dan weer een heel eind mijn petje te boven te gaan. Ik heb met veel interesse geluisterd naar de persoonlijke anekdotes van BK, vooral hoe ze omgaat met haar steeds afnemende zichtvermogen.
Bedankt Roland voor het uitlenen!
Book review
The work
BK’s blog
9 Comments »
Related posts:
Ik wist helemaal niet dat zij (ook) een progressieve oogziekte heeft.
Het was ook het eerste dat ik erover hoorde.
Beetje moeilijk in zo’n klein vakje, maar ik zou willen wijzen op het gevaar van haar discours: “Gedachten zijn niet persoonlijk”, “… A thought just appears. You’re not doing it. You can’t let go of what you have no control over. …”
– Als een gedachte niet de mijne is, wiens is ze dan? Alles wat we denken, zijn toch onze creaties, onze denkprocessen in onze hersenen, al dan niet overgenomen van de buitenwereld? Kun je bewustzijn opsplitsen? Staat de waarnemer los van zijn gedachten? Wat bedoelt ze met die “understanding”? Kan de waarnemer zichzelf waarnemen en begrijpen, met haar systeempje of een ander?
Ook Eckhart Tolle en de neo-advaitakliek zetten aan tot dissociatie, ook al is het niet zo bedoeld misschien. “You are not your thoughts…/You are not your ego/There is only Being/You are already enlightened…”, te oppervlakkig, te simpel, mijn inziens, allen lijken ze zeggen: neem afstand van je ego, van je gedachten, jij bent de w/Waarnemer, de g/Getuige, Zijn.
Die staat van non-dualisme waar ze naar verwijzen bestaat, maar ze slaan enkele belangrijke stappen (of beter: sprongen) over volgens mij. Oftewel zien ze hun fouten niet.
Doch, al bij al doet ze geen vlieg kwaad met haar Work, of dat hoop ik toch tenminste:)-.
Hei mandman k,
Juist. Ik heb veel gehad aan wat ik heb gelezen van BK, ET, Tony Parsons en anderen, maar ik heb inderdaad altijd het gevoel dat er iets ontbreekt. Er klopt gewoon iets niet en ik kan het (nog) niet onder woorden brengen. Jij slaagt daar blijkbaar al beter in.
Dat BK er geen vlieg kwaad mee doet, dacht ik vroeger ook, maar dat begin ik nu te betwijfelen na het lezen van Janaki’s verhaal.
Ik denk dat het er in hoofdzaak op neerkomt dat er geen diep inzicht (of transformatie) plaatsvindt. De desillusie komt niet door in het moment te zitten en het verleden te verdringen of te negeren, maar door de illusies te doorzien met lichaam en geest.
Byron Katies “Work” lijkt mij – voor zover ik heb gelezen, ik ken het niet goed – een aantal cognitieve hulpmiddeltjes die waarschijnlijk voor veel mensen enige klaarheid kunnen scheppen in hun verwarrende, pijnlijke gedachtenwolk. Het lijkt me ook redelijk duidelijk dat die “omkeringen” en de vraagjes onvoldoende zijn om de trucs van de menselijke geest te ontlopen en om diepe, onbewuste (dus moeilijk in taal te vatten) patronen naar boven te brengen en te realiseren.
+ Het is opvallend hoe BK en ET eerst heel depressief waren en dan plots het licht zagen en vervolgens “dé oplossing” hadden voor het menselijke lijden. Ook hun verwijzingen naar “God” en de bijbel doet vragen rijzen. Elke vorm van geloof en systeempjes staat vrijheid in de weg. Meestal komt er gewoon een “verlossende” illusie in de plaats van de oude, die indruk krijg ik althans.
– wijze woorden van een gitarist:
http://vids.myspace.com/index.cfm?fuseaction=vids.individual&videoid=38324588
+ schiet me net te binnen: wanneer mensen enkel het “negatieve” in hun leven in vraag stellen en de rest onbewust voortzetten, blijft er een groot gat in hun zelfinzicht.
@madman k
Yep. Bij The Work ligt de nadruk inderdaad op het in vraag stellen van wat BK “stressful thoughts” noemt. Ze heeft het ook over “the end of suffering” (wat ik er zwaar over vind). Goed voor haar commerce zou ik zeggen.
Maar ze zegt ook duidelijk dingen in de aard van: “reality = god” en “that’s my story and i’m sticking to it”. Waarbij ze dus tussen de regels toegeeft dat het ook niet DE waarheid is, maar een waarheid die werkt voor haar.
Wat ik echter sterk blijf vinden bij BK is dat ze toont dat je je gedachten en gevoelens niet zo serieus moet nemen. Haar systeem is beperkt net zoals alle systemen , maar heeft toch ook zijn waarde.
Volgens mij bestaat het gevaar echter dat mensen er teveel op vertrouwen dat het DE oplossing is. Zo wordt het jammergenoeg ook voorgesteld.
mja, ik heb gisteren enkele filmpjes gecheckt op internet, o.a. haar interview met Oprah, en enkele audio-cd’s en Janaki’s blog en ik moet zeggen dat het voor mij redelijk duidelijk is dat BK een guru- of verlossercomplex heeft, al dan niet bewust – ze is nooit kwaad, heeft nooit een slechte dag, … Die stukjes Tony Parsons op Janaki’s blog vatten het goed samen, het lijkt op een collectieve trance, in stand gehouden door haar en iedereen in haar omgeving.
En constant claimen dat “The Work” nog nooit eerder is gedaan (lees: door niemand anders) is bullshit: “sure honey, sweetheart”, de oosterse tradities (westerse misschien ook) wijzen al een eeuwigheid op kritisch zelfonderzoek, maar niet met 4 standaardvraagjes en die dubieuze turnarounds natuurlijk…:P
“If you’re in a wonderful dream, would you want someone to wake you up? No!…” — Positieve illusies zijn goed in haar ogen en moet je niet “aanpakken”, dus kan ik in eer en geweten mensen kwetsen met mijn grootheidswaanzin of mijn egoïstische ondernemingen, want ik weet wat goed is voor de rest van de wereld. Het lijden en de verdeeldheid worden op die manier vergroot, en da’s het grootste gevaar denk ik. Haar woorden zijn contradictorisch en te oppervlakkig. Ook positieve gedachten zorgen voor problemen, en enkel het doorzien en loslaten van alle gedachten verandert werkelijk iets. Zelfinzicht, zelfbewustzijn reiken veel verder en dieper dan gelijkwelk systeem.
++ het verhaal van de kakkerlak heb ik net ietsje teveel gehoord, damn, wordt ze dat nooit beu…? En dan die ontelbare “What would we be without our stories?”… Yeah right…:)-
Allemaal terechte opmerkingen.