Treinverlichting

Vandaag zat ik weer eens op de boemeltrein naar huis. Enkele minuten nadat we Brugge hebben verlaten, sukkel ik naar goeie gewoonte in slaap. Wanneer de trein na stilstand in Zedelgem opnieuw vertrekt, word ik wakker. Enkele bankjes verder, schuin over mij, zie ik een Boeddhistische monnik zitten. Je weet wel, zo een in een oranje pij, kaalgeschoren en met een zachte glimlach om de lippen. Geen blanke gebrainwashte Hare Krishna, maar een echte monnik, recht uit Tibet. Hij zit met de benen gekruist, handen gevouwen in zijn schoot, ogen dicht. Ik word heel vredig door hem daar zo te zien zitten. Terwijl mijn ogen alweer dichtvallen, maak ik me nog vaag zorgen over de conducteur. Die zal zich zeker kwaad maken omdat de man met zijn voeten op de bank zit.

Plots schiet ik wakker door luid gelach. De monnik ligt in een deuk. Hij heeft de slappe lach en kan absoluut niet meer stoppen. De mensen in de coupé gniffelen toegeeflijk. Maar wanneer het ruim twintig minuten later nog niet over is, zijn er steeds meer verveelde gezichten te zien en beginnen er geïrriteerde opmerkingen te klinken. Ondertussen besterft de monnik het bijna. Hij ligt dubbel geplooid naar zijn buikspieren te grijpen. Ja, slapen zit er niet meer in, maar ik vind het best leutig. Zoals enkele anderen heb ik de neiging om mee te lachen, al weet niemand waarom.

Ondertussen zijn we de stations van Torhout, Lichtervelde en Roeselare gepasseerd. De trein raakt leeg. De man blijft maar lachen. Het lijkt nu erg pijnlijk. Zijn hoofd zit helemaal rood, er kloppen aders op zijn slapen. Af en toe wordt het lachen onderbroken door scheurende hoestsalvo’’s. Ik maak me zorgen, maar durf eerst niet op hem afstappen. Schaapachtig glimlach ik naar de vrouw voor mij.

Uiteindelijk overwin ik mijn verlegenheid. Ik sta op en neem plaats voor de monnik. Ik ga er vanuit dat hij geen Nederlands spreekt en vraag dus: “Is everything okay?”
Hij kijkt op, tranen in de ogen, de mond verkrampt in een grimas.
Met veel moeite weet hij enkele woorden uit te brengen: “I was just meditating… (bulderend gelach) …and I believe I got… (gepiep, gekreun en gelach) …en-en-enlightened… (lachen en hoesten) …I got to know… (zucht) …the meaning of life! (ongelooflijke lachuitbarsting)”
Dan valt hij weer ten prooi aan de spasmen.
Ik weet niet goed wat te doen en zit maar wat rond te kijken. De conducteur is kaartjes aan het controleren in de volgende coupé. Ik haal mijn Railflex-abonnement alvast boven.

En dan gebeurt het. De ogen van de monnik puilen uit zijn hoofd, het lachen stokt hem in de keel, er klinkt een gesmoord gerommel in zijn buik… en *BLAM*! Bloed en ingewanden vliegen door de hele wagon! Een lever kwakt tegen het raampje, hersenen druipen van het plafond…
Wat een smerigheid! En stinken! Ik zit helemaal onder de drek. Over het abonnement in mijn hand hangt een dikke darm te dampen. Voor mij ligt enkel nog een bebloede pij ter herinnering aan de monnik.

De conducteur komt de coupé binnen en stapt op me af, vakkundig negerend dat hij over een oogbal schuift. Ik zit nog verdwaasd te staren wanneer hij de Railflex uit mijn hand rukt. De darm ploft op de grond.
“Ja, dat wordt een boete meneer!”
“Huh?”
“Verbaasd? Kijk ‘ns naar je abonnement, dat kan ik niet lezen hé! Je weet toch dat je niet mag schrappen op treinkaarten! En dan nog met van die dikke vette rode strepen, wat heb je daarvoor gebruikt? Wasco’s?”
“Maar eh…”
“Nog een excuus ook zeker? Allez, laat horen!”
Ik wijs naar de puinhoop en stamel: “Dat eh… heb ik wel niet gedaan hé.”
Hij kijkt vragend rond en schopt uiteindelijk een verfrommelde Metro weg.
“Ja, ik kan wel geloven dat die rommel niet van jou is. We zien wel ergere dingen nu de vakantie voorbij is. Maar dat neemt niet weg dat je datum onleesbaar is!”
Ik probeer nog steun te zoeken bij de vrouw waar ik net bijzat, maar die wiegt catatonisch heen en weer met een long in haar schoot. De conducteur grijnst zelfingenomen.

In Kortrijk stap ik af, 30 euro lichter, met gestold bloed in het haar, mijmerend over de zin van het leven en het feit dat we diep vanbinnen allemaal hetzelfde zijn.

Posted: November 24th, 2006 | Author: David | Filed under: fictie, humor | Tags: , ,
No Comments »

No related posts found.