Onlangs botste ik op het werk van Shinzen Young. Hij stelt heel wat heldere informatie ter beschikking op internet over thema’s als zen, boeddhisme, meditatie, mindfulness, vipassana, … Zeker de moeite als deze dingen je interesseren:
I was born in 1960 into a working-class family in South-East England.
As a child I was intense and inquisitive – hours spent reading adventure and mystery books, hobbies which involved searching for antique artefacts, long treks into the countryside at every opportunity. Seeking began at an early age!
As I grew up, my restlessness led to difficulties in choosing a career, an inability to focus in any particular area. I left school as early as I could, decided to train as a chef, and then ended up working on construction sites.
I enjoyed this very much. It absorbed much of my restless energy and required no investment of responsibility. I took my orders and got on with the work – leaving me free to indulge in roaming in the thought story.
There was a constant interest in the mysteries of the body and the universe – experimenting with various diets and herbal treatments, looking at the stars, eating magic mushrooms, and pushing the body to the limit with weight-training and body-building.
In my early twenties I was forced to slow down. A shoulder injury brought the weight-training to an end, my wife gave birth to our first daughter when I was twenty-two, and I changed from construction to horticulture. For several years I picked fruit in Kent orchards from early summer to late autumn and gardened at other times of the year. During this period my thoughts turned to spiritual and esoteric matters. Lees verder »
Ik heb net een halfuurtje getraind en zet nu de wekker om een halfuurtje te zitten. Mijn hartslag en ademhaling komen langzaam weer tot rust. Buiten klinken er roepende kinderstemmen. Mijn slokdarm is nog wat van slag van de kramp bij de lunch. Ik slik. Mijn gedachten dwalen af naar gesprekken van enkele dagen geleden. Ik kom terug bij mijn ademhaling. De kinderstemmen blijven onvermoeid doorgaan. Mijn dochtertje brabbelt wat in haar kamer en ik vraag me af of ze weer in slaap zal vallen of niet. Ik voel het contact tussen mijn voetwreven en het matje, mijn zitvlak op het bankje, wat spanning in mijn schouders. Ik ga wat rechter zitten. De muur voor mij is wit met hier en daar een vlekje. De kinderen roepen. In de hoeken van mijn gezichtsveld zie ik een stukje boekenkast, de radiator, de vloer. Stukjes uit De Opwindvogelkronieken zwerven door mijn gedachten. A maakt opnieuw een zacht geluidje. Dan is er weer de ademhaling. Mijn handen op mijn dijbenen. Wat jeuk op mijn arm. Tintelingen in mijn rechterdijbeen. Het zachte suizen dat je kunt horen wanneer het stil is. De kinderstemmen. Beneden gaat een deur open. Voetstappen op de trap, vergezeld van het ruisen van broekspijpen. Geklop op de deur. R vraagt of we nog eens gaan wandelen voor het buiten helemaal donker is. Ik zeg ja, sta op en leg de wekker af.
Ik kreeg opnieuw een mooi stuk toegestuurd door Gijs Jansen. Ondertussen las ik zijn derde boek uit, opnieuw totaal de moeite! Maar later meer daarover.
Eerst dit:
Het is ontzettend moeilijk om zo’n abstract begrip als ‘Acceptatie’ in de praktijk te brengen. Het eerste obstakel waar de meeste mensen op stuiten, is het gevoel dat ze ‘opgeven’. Acceptatie voelt als een zwak alternatief voor de furieuze strijd tegen negatieve gedachten, gevoelens en omstandigheden. Iets doen, hoe dysfunctioneel ook, voelt nog altijd beter als niets doen. We gaan veel liever strijdend ten onder dan dat we erkennen dat we machteloos staan tegenover een ongrijpbare vijand.
De menselijke neiging om hoe dan ook te reageren zit diep in onze natuur verankerd. Biologisch gezien zullen we altijd de neiging hebben om te vechten of te vluchten (de bekende fight or flight reactie), in plaats van stil te blijven staan. Het is dus belangrijk dat we die neiging erkennen, zodat we hier met bewust gedrag op kunnen anticiperen. Lees verder »
Wat volgt is een artikel van auteur en psycholoog Gijs Jansen, hier gepubliceerd met zijn toestemming:
Foto door Monique Samsen
Zaterdagmiddag. In de drukste winkelstraat van Nijmegen loop ik na te denken over de dingen die ik vandaag allemaal nog moet doen. Bijna loop ik een meisje van het Wereld Natuurfonds omver. “Sorry meid, ik was er even niet bij met m’n hoofd.” Het geeft gelukkig niet. “De meeste mensen hier kijken niet waar ze lopen”, zegt ze. Ik kijk om me heen en zie wat ze bedoelt. Massa’s mensen die lopen waar ze in gedachten niet zijn. Bijna iedereen is net als ik met z’n hoofd bij alles dat hij of zij die dag nog moet doen.
Het is de kracht van het denken die ons als mensen zo machtig heeft gemaakt. Het is de taal die ervoor heeft gezorgd dat we boeken kunnen lezen en kennis kunnen overdragen aan elkaar. We leren dat de aarde rond is zonder dat we dat ooit met eigen ogen hebben gezien. Het denken maakt dus een wezenlijk onderdeel uit van onze realiteit. Veel dingen krijgen daardoor ook een symbolische betekenis. Als je je hart volgt, je niet op de kast laat jagen, of als je door de bomen het bos niet meer ziet; alles dat je op dat soort momenten zegt is een product van je gedachten, en niet van de werkelijkheid om je heen. Lees verder »
Recente reacties