Onlangs botste ik op het werk van Shinzen Young. Hij stelt heel wat heldere informatie ter beschikking op internet over thema’s als zen, boeddhisme, meditatie, mindfulness, vipassana, … Zeker de moeite als deze dingen je interesseren:

Shinzen video’s (YouTube)
shinzen.org (vooral de artikelen bij ‘For Students’)
(Thanks @c4chaos for introducing me to Shinzen’s work.)

Related posts:

1. Divide and Conquer: How the Essence of Mindfulness Parallels the Nuts and Bolts of Science (Shinzen Young)
2. Gelezen: Mind science – Meditation training for practical people (Charles T. Tart)
3. Yoga en meditatie tegen migraine

I was born in 1960 into a working-class family in South-East England.

As a child I was intense and inquisitive – hours spent reading adventure and mystery books, hobbies which involved searching for antique artefacts, long treks into the countryside at every opportunity. Seeking began at an early age!

As I grew up, my restlessness led to difficulties in choosing a career, an inability to focus in any particular area. I left school as early as I could, decided to train as a chef, and then ended up working on construction sites.

I enjoyed this very much. It absorbed much of my restless energy and required no investment of responsibility. I took my orders and got on with the work – leaving me free to indulge in roaming in the thought story.

There was a constant interest in the mysteries of the body and the universe – experimenting with various diets and herbal treatments, looking at the stars, eating magic mushrooms, and pushing the body to the limit with weight-training and body-building.

In my early twenties I was forced to slow down. A shoulder injury brought the weight-training to an end, my wife gave birth to our first daughter when I was twenty-two, and I changed from construction to horticulture. For several years I picked fruit in Kent orchards from early summer to late autumn and gardened at other times of the year. During this period my thoughts turned to spiritual and esoteric matters.

Around 1985 I joined a fraternal order which sent me regular monthly lessons in mysticism and ‘universal law’. I enjoyed doing experiments and reading monographs each week.

After a couple of years I became interested in the teachings of a deceased Indian teacher, offered in monthly lessons and incorporating a guru-disciple relationship – even though the guru was already dead! I took this up and became involved with seeking enlightenment. This was my new obsession.

Another couple of years and several spiritual techniques later, I grew bored with it and happened upon a book by a western guru. This book told me that I was already awake and needed no liberation. The truth of what he was saying seemed obvious. However, he then went on (in the next few years and over the course of quite a few books) to proclaim himself the world teacher and offered a guru-disciple relationship for those who were interested.

Well, this time I was having none of it, although over the following five years I read a few more of his books as well as just about every other spiritual book I could get my hands on. But nothing really cut it for me the way the western guru’s original book had done. Somewhere in me I knew it was true that I was already awake and free, but I was still confused, because I seemed to be just an ordinary person with all the usual sorts of problems that ordinary people have.

Anyway, I got sick of this guy’s teachings and all the more traditional spiritual stuff, and next I hit the Advaita scene. I read everything by and about all the big Advaita names.

A lot of the confusion that I had felt before dissolved. I understood that all there is is Consciousness. So why did I still feel like a separate ‘me’? What was the missing link? If I was already awake and free, then why did my life often seem like a pile of dung?

In 1997 I read Tony Parsons’ first book, The Open Secret. I contacted him and he invited me to join a discussion at a house in London. It soon became clear to me how much mystique I had built around the whole ‘enlightenment’ drama. Tony appeared as an ordinary man and spoke with humour and patience. I listened to what he said in response to people’s questions and I was struck by the simplicity of his answers. I went to more discussions over the next year and spoke to Tony on the phone when I could.

I wanted to make him into my ‘teacher’, but he explained that he had nothing to teach, and simply pointed out that there is only Consciousness – which I already am. Although I had understood this to some extent already, now it really began to sink in.

Tony pointed out that there does not need to be any kind of ‘event’ associated with the recognition of our true nature. Well, as it happened, in September 1998 an event arose. I was gardening and the rain was drizzling down. I looked up, and there was a subtle sense of ‘me’ not being there. I got on my bike and cycled around the lanes and it seemed as though there was a movie going on, without any effort necessary on my part to be taking part in it.

With this sudden dropping of the ‘I’, all need for understanding fell away as knowing was revealed. Even though Tony had pointed out that an event is not necessarily associated with the recognition of our nature as Consciousness, I had obviously still been subtly waiting for one, because now that this event or experience was occurring, it was seen as ‘permission to be awake’. Without realising, I had been waiting for a confirmation of my true nature.

I rang Tony and excitedly explained what was going on and, with this new ‘permission to be awake’, speaking arose from clarity rather than the point of view of ‘I’. Tony recognised that I was no longer relating to him as a separate character who was trying to get something, ie from the point of view of seeking and understanding.

As the day wore on, the mesmerisation as ‘I’ began subtly to return and claim this event – which was precisely the absence of ‘I’ – as ‘my’ enlightenment, ‘my’ awakening. There was a focus on the sense of sudden release – a blissfulness that arose in the absence of the ‘I’ – as being the enlightenment I had waited for.

I woke the next day. Was it still there? Yes! Then, after a few days, I noticed that the sense of release was wearing off a bit – but a couple of days later it was full on again. After a couple of weeks of it coming and going and of the ‘I’ reappearing and trying to hold on to its own absence, I went to one of Tony’s discussions and the blissfulness seemed to be re-charged through being there. But then a few days later it disappeared altogether and there was mesmerisation as the ‘I’ again. I didn’t say anything about it to Tony and I didn’t go to the meetings for a while. I felt confused.

Then I read a book by a woman who described an absence of the ‘I’ which lasted many years. After some time, she was told by certain ‘teachers’ that this was enlightenment. Then she became ill and died, and, in the afterword to her book, written by a friend of hers, I read that near the end she became confused and frustrated because the event had disappeared and the ‘I’ had returned.

Suddenly it became clear that these events where the ‘I’ suddenly disappears can actually be very confusing, so far as clarity is concerned. Such an event may last a few seconds or ten years or more, but unless the ‘I’ is seen for what it is – as simply a thought – then when this ‘I’ returns, there is a sense of loss, a sense of confinement in being an identified character again. As the identified character, the desire arises for more of this ‘enlightenment’, and there is the sense of being back in the agitation and tension of the play of seeking.

Now it was seen that all of life is a great play. There is only ever knowing, but this knowing is seemingly veiled by the mesmerisation with the ‘I’ thought and all the other thoughts that appear as ‘my’ story. Our true nature as Consciousness is awareness and the appearances. The ‘I’ is simply a part of the scenery, as are all the other various images, and when it is seen through – or seen for what it is – then seeking and tension fall naturally away.

It was clear also that this seeing through the ‘I’ is not necessarily a sudden happening, but may appear to happen gradually, as part of the play of life. And rather than in a rush of blissfulness, the natural ease of being is gently, gradually revealed.

The confusion was gone. I no longer required any event or sudden dropping of the ‘I’ to prove my nature as Consciousness. It was clear that the whole of my life and ‘spiritual’ search was arising as a play in Consciousness, and I understood the confusion around this whole issue, why ‘spirituality’ and ‘enlightenment’ are confused with simple clarity. This recognition of my true nature was not associated with any kind of event. It was clear that an event of any kind is easily confusing if it occurs without clarity – which is the seeing through of the ‘I’ and the thought story.

Obviously the event that happened in the garden was of no particular significance, nor is any other event. The occurrence of the event merely brought my confusion to a head and allowed the clear seeing of how I had been subtly waiting for an event as ‘permission’ to be what I already am. This clarity is not dependent on the absence or presence of the ‘I’. If the ‘I’ appears, it is simply seen for what it is.

To bring this little story to a close: during the years of spiritual seeking I was divorced, married and divorced again, a single parent to my two daughters throughout most of their school years. I settled in a small village in Kent with not so robust physical health, and until recently worked locally as a gardener. Life is presently quiet and simple.

By Nathan Gill

Related posts:

1. Gelezen: Spirituele verlichting? Vergeet het maar!
2. Gelezen: Ontwaken in het alledaagse

Ik heb net een halfuurtje getraind en zet nu de wekker om een halfuurtje te zitten. Mijn hartslag en ademhaling komen langzaam weer tot rust. Buiten klinken er roepende kinderstemmen. Mijn slokdarm is nog wat van slag van de kramp bij de lunch. Ik slik. Mijn gedachten dwalen af naar gesprekken van enkele dagen geleden. Ik kom terug bij mijn ademhaling. De kinderstemmen blijven onvermoeid doorgaan. Mijn dochtertje brabbelt wat in haar kamer en ik vraag me af of ze weer in slaap zal vallen of niet. Ik voel het contact tussen mijn voetwreven en het matje, mijn zitvlak op het bankje, wat spanning in mijn schouders. Ik ga wat rechter zitten. De muur voor mij is wit met hier en daar een vlekje. De kinderen roepen. In de hoeken van mijn gezichtsveld zie ik een stukje boekenkast, de radiator, de vloer. Stukjes uit De Opwindvogelkronieken zwerven door mijn gedachten. A maakt opnieuw een zacht geluidje. Dan is er weer de ademhaling. Mijn handen op mijn dijbenen. Wat jeuk op mijn arm. Tintelingen in mijn rechterdijbeen. Het zachte suizen dat je kunt horen wanneer het stil is. De kinderstemmen. Beneden gaat een deur open. Voetstappen op de trap, vergezeld van het ruisen van broekspijpen. Geklop op de deur. R vraagt of we nog eens gaan wandelen voor het buiten helemaal donker is. Ik zeg ja, sta op en leg de wekker af.

Foto door: Joe Shlabotnik

Related posts:

1. I want to ride my bicycle

Ik kreeg opnieuw een mooi stuk toegestuurd door Gijs Jansen. Ondertussen las ik zijn derde boek uit, opnieuw totaal de moeite! Maar later meer daarover.

Eerst dit:

Het is ontzettend moeilijk om zo’n abstract begrip als ‘Acceptatie’ in de praktijk te brengen. Het eerste obstakel waar de meeste mensen op stuiten, is het gevoel dat ze ‘opgeven’. Acceptatie voelt als een zwak alternatief voor de furieuze strijd tegen negatieve gedachten, gevoelens en omstandigheden. Iets doen, hoe dysfunctioneel ook, voelt nog altijd beter als niets doen. We gaan veel liever strijdend ten onder dan dat we erkennen dat we machteloos staan tegenover een ongrijpbare vijand.

De menselijke neiging om hoe dan ook te reageren zit diep in onze natuur verankerd. Biologisch gezien zullen we altijd de neiging hebben om te vechten of te vluchten (de bekende fight or flight reactie), in plaats van stil te blijven staan. Het is dus belangrijk dat we die neiging erkennen, zodat we hier met bewust gedrag op kunnen anticiperen.

Het zit dus in je aard om actief te reageren op stimuli, of dit nu echte beren zijn, of beren op de weg. Hierdoor voelt het onnatuurlijk en stom om ‘alles maar gewoon over je heen te laten komen’. Ons verstand zal het idee van acceptatie per definitie verwerpen en bij voorbaat negatief inkleuren. Nog voordat we hoog en breed een paar maanden hebben uitgeprobeerd wat het effect van acceptatie is, wordt het idee door ons verstand alweer naar de prullenmand verwezen.

We zijn dus een beetje verslaafd geraakt aan ‘het idee dat we iets doen’. De illusie dat vechten werkt weegt zwaarder dan het feitelijk veel sterkere effect van acceptatie. Als je kunt erkennen dat je verslaafd bent geraakt aan vechten en vermijden, dan ben je feitelijk al bezig met het toelaten van gevoelens die je liever niet wilt ervaren.

Acceptatie begint dus, ironisch genoeg, met een verstandelijk inzicht. Hierdoor ben je in staat om je automatische biologische reactie op situaties te vervangen door een effectievere manier van doen. De koppeling van dit idee met concreet gedrag vormt een heel belangrijk fundament van acceptatie in de praktijk. Probeer dus, als je een idee hebt, zo snel mogelijk in de praktijk te ervaren hoe dit idee werkt.

Vervolgens zit je met het probleem van de definitie van acceptatie. Is het een truc, een inzicht, of een diep verankerde vorm van levensbeschouwing? Hoe dan ook; acceptatie begint met het besef dat vechten en vermijden niet werkt en juist zorgt voor extra problemen.

Misschien kun je dit proces vergelijken met het begraven van je biologische strijdbijl. Als wij mensen standaard voorzien worden van zo’n bijl, dan moeten we dus ook standaard leren dat het biologische vechten of vluchten niet werkt als het gaat om onze gedachten, gevoelens en veel van onze omstandigheden. Hoe lekker vechten ook voelt; uiteindelijk voeren we een zinloze strijd tegen onszelf.

Voor mij betekent acceptatie: het toelaten en actief uitnodigen van alle gedachten, gevoelens en omstandigheden in je leven waar je niet voor hebt gekozen, en waar je met je gedrag geen invloed op uit kunt oefenen.

Stel je voor dat je een kamer hebt vol met spullen. Een aantal dingen heb je zelf uitgekozen, de andere dingen heb je gekregen zonder dat je daar zelf een stem in hebt gehad. Je vindt die spullen niet mooi en stapelt ze daarom op in een hoek van de kamer. Hierdoor is het standaard een zooitje. Als je bereid bent om juist die spullen te verspreiden over je kamer, dan zul je misschien ontdekken ‘dat die lelijke stoel eigenlijk best lekker zit’.

De overtreffende trap van Acceptatie betekent in mijn ogen dat je bereid bent om een nieuwe, zachtaardige relatie met jezelf te cultiveren, waarbij je jezelf zoveel mogelijk te ruimte geeft om te zijn wie je op dat moment bent. Met al je twijfels, met al je angst, met al je imperfecties en met alle negatieve dingen die je denkt en doet. Op het moment dat je niet meer gelijk probeert om iets dat je eigenlijk anders zou willen zien te veranderen, op het moment dat je van jezelf een rotdag mag hebben, op het moment dat alles dat je denkt en voelt er ‘gewoon’ mag zijn, dan zul je merken dat het niet uitmaakt of je al dan niet voldoet aan de perfectionistische criteria van je verstand.

Het cultiveren van deze relatie met jezelf kun je versnellen door alles dat je niet wilt ervaren actief uit te gaan nodigen. Een deel van jou is soms boos, verdrietig, eenzaam en bang. Je bent niet altijd aardig, spontaan of lief. Het actief uitnodigen van alles dat je liever niet wilt ervaren betekent niet dat je bewust het negatieve groter moet maken dan het is. Het gaat erom dat, wanneer je merkt dat negativiteit de kop opsteekt, je stil blijft staan en tijd en ruimte maakt voor die negatieve gedachten en gevoelens.

Je best doen zorgt er niet altijd voor dat je je gedraagt volgens jouw ideale maatstaven, omdat er immers zoveel toevallige factoren zijn die ervoor kunnen zorgen dat de dingen anders lopen dan gepland. Acceptatie is de erkenning van het feit dat jij en het leven dat je leidt grillig en onvoorspelbaar zijn. Een handige truc daarbij is dat je acceptatie ook toepast als accepteren niet blijkt te lukken. Als je baalt omdat het je maar niet lukt om te accepteren dat het niet zo loopt zoals jij zou willen, dan mag dat. Als je merkt dat je nog steeds niet kunt accepteren dat je vorige partner vreemd is gegaan, waarom zou je daar dan niet ‘gewoon’ boos over mogen zijn? Als je baalt omdat je natuurlijke neiging om te willen vechten blijft overheersen, ook dan kun je jezelf toestaan die frustratie te ervaren.

Je eigen imperfecties zijn vaak juist die dingen die je als persoon bijzonder maken. De ironie van acceptatie is dat, wanneer je volledig in staat bent om al die imperfecties hun bestaansrecht te geven, je juist het beste in jezelf boven zult halen.

Gijs Jansen

Related posts:

1. Gelezen: Denk wat je wilt, doe wat je droomt (Gijs Jansen)
2. Leef! – en laat je verstand maar ratelen
3. Gelezen: Leef! … zoals je eigenlijk zou willen (Gijs Jansen)

Wat volgt is een artikel van auteur en psycholoog Gijs Jansen, hier gepubliceerd met zijn toestemming:

Foto door Monique Samsen

Zaterdagmiddag. In de drukste winkelstraat van Nijmegen loop ik na te denken over de dingen die ik vandaag allemaal nog moet doen. Bijna loop ik een meisje van het Wereld Natuurfonds omver. “Sorry meid, ik was er even niet bij met m’n hoofd.” Het geeft gelukkig niet. “De meeste mensen hier kijken niet waar ze lopen”, zegt ze. Ik kijk om me heen en zie wat ze bedoelt. Massa’s mensen die lopen waar ze in gedachten niet zijn. Bijna iedereen is net als ik met z’n hoofd bij alles dat hij of zij die dag nog moet doen.

Het is de kracht van het denken die ons als mensen zo machtig heeft gemaakt. Het is de taal die ervoor heeft gezorgd dat we boeken kunnen lezen en kennis kunnen overdragen aan elkaar. We leren dat de aarde rond is zonder dat we dat ooit met eigen ogen hebben gezien. Het denken maakt dus een wezenlijk onderdeel uit van onze realiteit. Veel dingen krijgen daardoor ook een symbolische betekenis. Als je je hart volgt, je niet op de kast laat jagen, of als je door de bomen het bos niet meer ziet; alles dat je op dat soort momenten zegt is een product van je gedachten, en niet van de werkelijkheid om je heen.

Het nadeel van nadenken is dat we meestal meer negatieve gedachten hebben dan positieve. Dit komt omdat we als mensen vooral proberen om afwijzing en ongelukken te voorkomen. Hierdoor ontstaat er een lange waslijst van dingen die we moeten van onszelf, en dingen waar we voor op moeten passen. Natuurlijk hebben een aantal van die waarschuwingen ook een duidelijke positieve functie. Als het gaat om het stoppen voor een rood licht of het goed uitvoeren van een rekensom is het heel handig om goed te kunnen denken. Maar in veel gevallen vormt het denken juist een belemmering voor het ervaren van de werkelijkheid. We lopen in gedachten letterlijk voorbij aan ons eigen leven. Doordat we alsmaar vooruit en achteruit denken, vergeten we om te leven in het hier en nu.

Het wordt dus hoog tijd dat we ons denken kritisch onder de loep gaan nemen. Want wat zijn gedachten eigenlijk precies? Hoe werkt ons verstand en is het wel slim om altijd naar je verstand te luisteren? En stel dat je in staat bent om je gedachten los te laten; wie is dan de persoon die achter al die gedachten schuil gaat?

Acceptance and Commitment Therapy (ACT) probeert antwoord te geven op deze vragen. ACT is een nieuwe vorm van cognitieve gedragstherapie en gebaseerd op moderne leertheorie, klinische praktijk, en op oude wijsheden uit het Oosten zoals het Boeddhisme en de Japanse Morita-therapie. ACT verenigt het beste uit verschillende psychotherapeutische stromingen: psychoanalyse, klassieke gedragstherapie, Rogeriaanse therapie, de Gestalttherapie en vele anderen.

Het belangrijkste verschil met alle andere bestaande therapievormen is dat ACT ons leert om structureel en consequent een afstandelijke en kritische houding aan te nemen ten opzichte van onze gedachten. Dit betekent in de praktijk dat ons verstand wordt erkend als iets dat we bij ons dragen en vaak nodig hebben, maar ook als iets dat los staat van wie we werkelijk zijn. We hebben allemaal een ingewikkelde gedachtenmachine in ons hoofd die ons soms erg goed van dienst kan zijn. Maar er zijn ook genoeg momenten waarin ons verstand geen flauw benul heeft van de realiteit. Op basis van toevallige ervaringen laat ons verstand ons de meest gekke dingen geloven.

Bijvoorbeeld: je voelt je op een dag niet zo lekker en praat daar met een vriendin over. Die zegt dat je wellicht last hebt van een herfstdepressie. “Als de blaadjes vallen worden mensen vaak erg somber”, zegt ze. ’s Avonds kijk je naar buiten. Het is donker en het regent en waait hard. “Misschien heb ik wel echt een herfstdepressie”, denkt je verstand. “Of: misschien is het gewoon een griepje, dat kan best hoor, want het heerst op dit moment. Maarja, dat verklaart nog niet waarom ik me zo somber voel. Misschien zit er toch ergens nog wat oud zeer van vroeger. Het is ook allemaal wel heel hard gegaan de laatste tijd. Misschien is dit een teken dat ik het even wat rustiger aan moet doen. Maar wat als het erger wordt? Straks word ik echt depressief. Is het dan niet beter om nu al in te grijpen? En wat moet ik dan doen? Naar een psycholoog? Nee joh gek, zo erg is het nu ook weer niet!”

Hier zie je hoe een toevallig gevoel (we voelen ons allemaal wel eens somber) door je verstand opgeblazen kan worden tot een groot probleem. Dit probleem ontstaat mede door de manier waarop je verstand probeert om het probleem op te lossen. Doordat je probeert om positief te denken en de boel te relativeren, ontstaat er een dialoog tussen positieve en negatieve gedachten binnen je verstand. Nu is het idee van ACT dat je de strijd met je gedachten kunt oplossen door die strijd niet langer aan te gaan. Gedachten zijn toevallige hersenspinsels op basis van toevallige ervaringen. Waarom zou je die gedachten nog langer serieus nemen? Als je verlost wilt worden van de heerschappij van je verstand, dan is ACT een therapie bij uitstek. Door ervaringsgerichte oefeningen kun je ontdekken wie je werkelijk bent, zodat je in het volle, echte leven kunt duiken.

Gijs Jansen

www.denkwatjewilt.nl

Related posts:

1. Gelezen: Leef! … zoals je eigenlijk zou willen (Gijs Jansen)
2. De overtreffende trap van Acceptatie – Het beste in jezelf boven halen
3. Gelezen: Laat los! Ruimte voor alles wat je denkt en voelt (Gijs Jansen)

Meer op YouTube
www.lifewithoutlimbs.org

No related posts.

Best wel een grappig boek. Of nee, eerder een strip eigenlijk. In een halfuurtje heb je het uit. Aan de hand van kinderlijke tekeningetjes wordt non-dualisme uitgelegd. ‘t Is eens wat anders dan obscure teksten vertaald uit het Sanskriet.

Boek: Verlichting voor beginners (Chuck Hillig)
ISBN: 9077228098

www.blackdotpubs.com
Chuck Hillig (wikipedia)

Related posts:

1. Gelezen: Spirituele verlichting? Vergeet het maar!
2. Gelezen: Ontwaken in het alledaagse
3. Gelezen: Laat los! Ruimte voor alles wat je denkt en voelt (Gijs Jansen)

“Jouw weg is prima voor jou maar niet voor mij.
Mijn weg is goed voor mij maar niet voor jou.”
- Swami Vivekananda

Gisteren was er in de mindfulnesstraining een stuk rond communiceren. Dat zag ik helemaal zitten. Na het lezen van Geweldloze Communicatie had ik hier blijkbaar allerlei hoge verwachtingen over. In het dagelijks leven probeer ik die dingen zo goed mogelijk toe te passen: welke gedachten, emoties en lichaamsgewaarwordingen brengt een gesprek teweeg? Wat zijn de behoeften van je gesprekspartner en van jezelf? Ik was dus benieuwd wat ik ging bijleren.

Voor de oefening moesten we elk tegenover iemand zitten. We werden gevraagd om een depressieve en dan een dominante lichaamshouding aan te nemen. De ander moest dan kijken hoe hij/zij hierop reageerde. Daarna werden de rollen omgedraaid. Iedereen in de groep leek het heel leerrijk te vinden. Er werd gepraat over gevoelens. Mensen kregen inzichten over zichzelf en deelden die enthousiast.

Maar mij lukte het langs geen kanten. Ik kon de ander noch mezelf serieus nemen. Het was te kunstmatig. Ik kreeg het niet uit mijn gedachten dat dit slechts acteren was. Ik vrees dat mijn oefenpartner niet veel aan mij gehad zal hebben. Het grootste deel zat ik te lachen als een puber.

Voorlopig klasseer ik rollenspel dus bij affirmaties, the secret, positief denken, edelstenen, tarot, handopleggingen en andere zaken die voor mij geen steek houden. Ik wil hiermee niet oordelen, maar ik stel vast dat het nu voor mij persoonlijk niet werkt. Voel je vrij om mij van het tegendeel te overtuigen.

Foto door Ernst Moeksis

No related posts.

Vanmorgen op de trein las ik in de krant dat wetenschappers hebben aangetoond dat geuren de sfeer van onze dromen beïnvloeden. Voor hun tests gebruikten ze de geur van rozen en rotte eieren.

Zo lang ik me kan herinneren ben ik al gefascineerd door dromen. Als kind hield ik jarenlang droomschriften bij. Toen ik mijn eerste computer kreeg, begon ik ze in te typen. Ik maakte er zelfs een interactieve website over, waar iedereen die het wou zijn dromen kon delen (R.I.P. Twisk Dreambase). Door deze interesse kwam ik op de boeken van Patricia Garfield, Carl Gustav Jung en Stephen LaBerge. Maar dat lucide dromen heb ik nooit helemaal onder de knie gekregen. Ik heb wel al “voorspellende” dromen gehad. Jaren voor Aiko werd geboren, droomde ik regelmatig dat ik een dochter had, terwijl kinderen toen het verst van mijn gedachten waren. Wel best dat de meeste dromen niet uitkomen, of het was proper!

Hierboven kun je twee tekeningen zien die ik maakte, elk naar aanleiding van een droom. Links toont een leuke (Keizer VIII), rechts een lugubere (Kinderlokkerberg). Rozengeur en rotte eieren dus.

Meer nieuws over het geuren-onderzoek (nu.nl)
Twisk Dreambase is niet meer, leve Sawlogs!
Boek: Creatief Dromen (Patricia Garfield)
Boek: Herinneringen, dromen, gedachten (Carl Gustav Jung)
Boek: Bewust dromen (Stephen LaBerge)

No related posts.

Hoe verfrissend het gehinnik van een paard
als de last van zijn rug wordt genomen.
- zen spreuk

Vanmorgen op de trein vind ik mijn fietssleutels nergens terug. Aan de bos hangen drie sleutels: een zwarte voor mijn fiets in Roeselare, een rode voor mijn fiets in Brugge en nog een zwarte voor een extra slot. Ik doorzoek mijn broekzakken, jaszakken, schoudertas, nog eens mijn zakken, nog eens mijn schoudertas. Ik haal mijn zakken en schoudertas leeg … Geen sleutels te vinden!

De zenuwen laaien op. Ik ben kwaad op mezelf vanwege mijn eeuwige verstrooidheid. Hier en nu? Yeah right! Er schieten allerlei scenario’s door mijn hoofd. Ik weet zeker dat ik mijn slot aan het fietsrek heb vastgemaakt, maar misschien heb ik er mijn sleutels wel laten aanhangen? Of zijn ze uit mijn jas gevallen toen ik die uitdeed? Zou iemand mijn fiets stelen? Als iemand de sleutels vindt in het station, zou hij of zij die dan aan het loket afgeven zoals met mijn bankkaart vorige week?

Heb ik al verteld over mijn verstrooidheid?

Ik bel even naar vrouwlief die straks een latere trein neemt. Zij zal kijken of ze de sleutels vindt. Ik heb alles gedaan wat ik kon. Voor de rest van de treinrit kan ik enkel nog wachten. Ik probeer mijn geest in het hier en nu te houden, kijk naar het landschap en de mensen in de trein, volg af en toe mijn ademhaling en observeer mijn gevoelens en gedachten … Die zijn er in overvloed. Gedachten over diefstal, gedoe met slotenmakers, de kosten van een nieuwe fiets en dergelijke meer blijven de kop opsteken.

In Brugge neem ik de bus en vrouwlief belt me tenslotte om te zeggen dat ze de sleutels heeft. Ze hingen inderdaad nog aan de fiets. Ik voel opluchting en ben blij. De nervositeit verdwijnt en ik moet lachen. Ik denk terug aan de kalenderspreuk van enkele dagen geleden en geniet van de gevoelens die nu opduiken. Het cliché klopt: het geluk zit in kleine dingen. Tijdens de middagpauze heb ik er nog deugd van, en nu opnieuw terwijl ik dit schrijf.

Foto door freeparking
I want to ride my bicycle! (Songza)

No related posts.