Vorige maandag zag ik op EEN de tweede aflevering van In Godsnaam. Het ging over zenboeddhisme, meerbepaald over een Belg die monnik geworden is in het Japanse Sogenji klooster, waar men minstens 8 uren per dag zazen (zittende meditatie) beoefent en gemiddeld 4 uren per nacht slaapt. Er zijn periodes waarin men daar tot 16 uren per dag aan zazen doet. (Dat moet ik nu toch verkeerd begrepen hebben, nee?) Dat zen ook steek kan houden in onze cultuur, kwam daar jammergenoeg niet aan bod.

Dit is wel het geval in het leuk geschreven ‘Zen of het konijn in ons brein’. Aan de hand van een buitenring, een binnenring, zes domeinen, begrijpelijke taal en een heleboel konijnen wordt er gekeken hoe zen een ander licht kan werpen op het leven. Ferm boek! Bedankt Koen en Ann voor de tip!

Boek: Zen of het konijn in ons brein (Tom Hannes)
ISBN: 978-94-903-8200-1

www.zensangha.be
www.zenantwerpen.be
Witsand uitgevers
Het konijn in je Facebook

Related posts:

1. Gelezen: Ontwaken in het alledaagse
2. Enkele boeken
3. A new earth

In dit boek bespreekt Prof. Charles Tart (wat een naam! ) de basis van de 3 soorten meditatie die mij al van het begin aanspraken en die ik nog dagelijks beoefen:

1. concentrative meditation
   (concentratie op de ademhaling)
2. insight / opening up / vipassana
   (openstellen voor alles wat zich aandient in het hier en nu)
3. self-remembering / self-observation
   (zelfobservatie in het dagelijks leven, volgens Gurdjieff)

Het boek is een soort transcript van de workshop die hij gaf op een wetenschappelijke conferentie (Tucson 3) en is dus gericht op een andere doelgroep dan je misschien verwacht in verband met meditatie. Onder andere door dit te lezen, hecht ik weer meer belang aan het concentratie aspect van mediteren. Ook goed is dat Prof. Tart het zowel over formele meditatie heeft (b.v. een kwartiertje zittend mediteren) als over de informele beoefening in het dagelijks leven (voortdurende zelfobservatie). Dat laatste mocht gerust nog meer aan bod komen. Verder stond de neutrale no-nonsense aanpak me erg aan.

Shinzen Young wordt geregeld vermeld als een belangrijke meditatieleraar die Oosterse kennis in praktische Westerse vormen giet. Iets wat volgens mij nog altijd te weinig gebeurt.

Bedankt @madman_k om het boek uit te lenen!

… quieting the mind is a tool to facilitate insight, not an end in itself … But I see the concentration mainly as a prelude to be able to practice insight or opening up meditation more effectively. And also, again, as an extremely useful skill.

I’ve come to believe that ideas are actually cheap, there is no end of them. And yet it’s so easy to get caught up in fighting the thinking process, especially as you get better at experiencing moments of meditative calm and aliveness and realize how much the richness of life is taken away by continual ideas, ideas that keep us living in an abstraction instead of the actual sensory reality, ideas that mean we’re constantly reading and thinking about the recipe for that delicious meal set before us instead of tasting it!
But fighting to get rid of thoughts, trying to actively suppress them, is the wrong thing. It’s more that you have to shift your attention to what’s important.

You need to develop a much more scientific observer (than the Freudian superego). You need to develop a portion of your mind that is curious about what am I really like? What do I really do? And to try to observe your external actions, your internal thoughts, your internal feelings and actions as clearly and objectively as possible.

… but when he sat down in front of the “hypnosis machine,” as he called it – his computer at work – and all that wonderful information popped up on the screen, he was routinely lost in it … But, do you ever get a drink of water? Ever go to the bathroom? Ever take a lunch break? It’s practical in a situation like that to make use of the break times to come back out of the trance, as it were, of being totally absorbed in the task, to then be present in each action of the break.

… when we open our mouth, the clarity of our consciousness usually disappears. We’re deeply “hypnotized” by the action of speaking.

Boek: Mind science – Meditation training for practical people (Charles T. Tart)
ISBN: 1-931254-00-1

Related posts:

1. Divide and Conquer: How the Essence of Mindfulness Parallels the Nuts and Bolts of Science (Shinzen Young)
2. Gelezen: Big mind, big heart (Dennis Genpo Merzel)
3. Enkele boeken

Download Mindful Clock
Tiny Alarm voor de Apple-liefhebbers (thx @veedeo!)
Selfcontrol door Steve Lambert (ook voor Apple, ook via @veedeo!)

Related posts:

1. 3 tips voor meer aandacht

Onlangs botste ik op het werk van Shinzen Young. Hij stelt heel wat heldere informatie ter beschikking op internet over thema’s als zen, boeddhisme, meditatie, mindfulness, vipassana, … Zeker de moeite als deze dingen je interesseren:

Shinzen video’s (YouTube)
shinzen.org (vooral de artikelen bij ‘For Students’)
(Thanks @c4chaos for introducing me to Shinzen’s work.)

Related posts:

1. Divide and Conquer: How the Essence of Mindfulness Parallels the Nuts and Bolts of Science (Shinzen Young)
2. Gelezen: Mind science – Meditation training for practical people (Charles T. Tart)
3. Yoga en meditatie tegen migraine

Het is heel belangrijk dat men het verschil ziet tussen zorg en opvoeding. Meestal zijn de twee namelijk verweven tot één web van ouderlijke invloed. Een manier om ze te onderscheiden is aan de reactie van kinderen: zorg wordt door hen over het algemeen veel gemakkelijker geaccepteerd dan opvoeding. Dat ligt ook voor de hand, omdat zorg in hun directe belang is en ze dat belang vaak ook zelf wel kunnen zien.

In de boeken van Gijs Jansen las ik over het ‘negatief geloof’: een (onbewuste) overtuiging die aan de basis ligt van de identiteit van iedere volwassene. Iets wat iedereen van kindsaf met zich meedraagt en dat voor heel wat problemen kan zorgen. Met ons eigen peutertje in gedachten vroeg ik Gijs of hij mij tips kon geven over opvoeden. Hij raadde me dit boek van Jan Geurtz aan.

In ‘Het einde van de opvoeding’ wordt onderscheid gemaakt tussen ‘opvoeden’ en ‘zorgen voor’. Hieraan hangt een grote uitdaging vast: namelijk het in vraag (blijven) stellen van je overtuigingen over hoe je best met je kinderen omgaat. Er wordt uitleg gegeven over de verschillende lagen van onze identiteit, hoe die op elkaar inwerken en zo bedekken wie we werkelijk zijn. Het beoefenen van ‘kijken, erkennen, vertrouwen en loslaten’ is de rode draad waarlangs je weer tot de kern kunt komen. Ik las veel vertrouwde dingen die ik eerder al leerde uit Met Kinderen groeien (Kabat-Zinn) en andere boeken met Boeddhistisch gedachtengoed, maar het viel opnieuw op een unieke manier samen, zodat het weer wat beter tot me doordrong, en dat is altijd goed.

Het boek is heel vlot leesbaar en niet enkel leerrijk voor ouders, maar voor iedereen die een identiteit heeft.

Boek: Het einde van de opvoeding (Jan Geurtz)
ISBN: 9789026318375

Related posts:

1. Gelezen: Met kinderen groeien

We verwarren onze universele behoeften met:

• Goedkeuring (in plaats van verbondenheid)
• Controle (in plaats van bekwaamheid)
• Veiligheid (in plaats van autonomie)

Mijn motto is altijd: treed het leven tegemoet met een koel hoofd en een warm hart. Volg wat je lichaam en geest gezamenlijk willen, niet wat alleen je lichaam of alleen je geest wil. En al helemaal niet wat anderen van je willen.

Hoor je mij nu zeggen dat je een losgeslagen hedonist moet worden? Nee. Wat je mij wel hoort zeggen is dat je in onze huidige maatschappij nu eenmaal anderen nodig hebt om bepaalde behoeften te bevredigen. Doe daar niet te krampachtig over, en hou vooral op met alle politiek correcte verhalen eromheen. Wees eerlijk naar jezelf, bevredig gewoon je behoeften via anderen met een goedaardig hart en zoek naar win-win situaties met anderen.

Laat het duidelijk zijn dat ik van dit boekje heb genoten.

Boek: De regels van het spelletje (Eelco Smit)
ISBN: 978 90 5594 606 8

www.eelcosmit.nl
www.deregelsvanhetspelletje.nl

Related posts:

1. Gelezen: Leef! … zoals je eigenlijk zou willen (Gijs Jansen)

I was born in 1960 into a working-class family in South-East England.

As a child I was intense and inquisitive – hours spent reading adventure and mystery books, hobbies which involved searching for antique artefacts, long treks into the countryside at every opportunity. Seeking began at an early age!

As I grew up, my restlessness led to difficulties in choosing a career, an inability to focus in any particular area. I left school as early as I could, decided to train as a chef, and then ended up working on construction sites.

I enjoyed this very much. It absorbed much of my restless energy and required no investment of responsibility. I took my orders and got on with the work – leaving me free to indulge in roaming in the thought story.

There was a constant interest in the mysteries of the body and the universe – experimenting with various diets and herbal treatments, looking at the stars, eating magic mushrooms, and pushing the body to the limit with weight-training and body-building.

In my early twenties I was forced to slow down. A shoulder injury brought the weight-training to an end, my wife gave birth to our first daughter when I was twenty-two, and I changed from construction to horticulture. For several years I picked fruit in Kent orchards from early summer to late autumn and gardened at other times of the year. During this period my thoughts turned to spiritual and esoteric matters.

Around 1985 I joined a fraternal order which sent me regular monthly lessons in mysticism and ‘universal law’. I enjoyed doing experiments and reading monographs each week.

After a couple of years I became interested in the teachings of a deceased Indian teacher, offered in monthly lessons and incorporating a guru-disciple relationship – even though the guru was already dead! I took this up and became involved with seeking enlightenment. This was my new obsession.

Another couple of years and several spiritual techniques later, I grew bored with it and happened upon a book by a western guru. This book told me that I was already awake and needed no liberation. The truth of what he was saying seemed obvious. However, he then went on (in the next few years and over the course of quite a few books) to proclaim himself the world teacher and offered a guru-disciple relationship for those who were interested.

Well, this time I was having none of it, although over the following five years I read a few more of his books as well as just about every other spiritual book I could get my hands on. But nothing really cut it for me the way the western guru’s original book had done. Somewhere in me I knew it was true that I was already awake and free, but I was still confused, because I seemed to be just an ordinary person with all the usual sorts of problems that ordinary people have.

Anyway, I got sick of this guy’s teachings and all the more traditional spiritual stuff, and next I hit the Advaita scene. I read everything by and about all the big Advaita names.

A lot of the confusion that I had felt before dissolved. I understood that all there is is Consciousness. So why did I still feel like a separate ‘me’? What was the missing link? If I was already awake and free, then why did my life often seem like a pile of dung?

In 1997 I read Tony Parsons’ first book, The Open Secret. I contacted him and he invited me to join a discussion at a house in London. It soon became clear to me how much mystique I had built around the whole ‘enlightenment’ drama. Tony appeared as an ordinary man and spoke with humour and patience. I listened to what he said in response to people’s questions and I was struck by the simplicity of his answers. I went to more discussions over the next year and spoke to Tony on the phone when I could.

I wanted to make him into my ‘teacher’, but he explained that he had nothing to teach, and simply pointed out that there is only Consciousness – which I already am. Although I had understood this to some extent already, now it really began to sink in.

Tony pointed out that there does not need to be any kind of ‘event’ associated with the recognition of our true nature. Well, as it happened, in September 1998 an event arose. I was gardening and the rain was drizzling down. I looked up, and there was a subtle sense of ‘me’ not being there. I got on my bike and cycled around the lanes and it seemed as though there was a movie going on, without any effort necessary on my part to be taking part in it.

With this sudden dropping of the ‘I’, all need for understanding fell away as knowing was revealed. Even though Tony had pointed out that an event is not necessarily associated with the recognition of our nature as Consciousness, I had obviously still been subtly waiting for one, because now that this event or experience was occurring, it was seen as ‘permission to be awake’. Without realising, I had been waiting for a confirmation of my true nature.

I rang Tony and excitedly explained what was going on and, with this new ‘permission to be awake’, speaking arose from clarity rather than the point of view of ‘I’. Tony recognised that I was no longer relating to him as a separate character who was trying to get something, ie from the point of view of seeking and understanding.

As the day wore on, the mesmerisation as ‘I’ began subtly to return and claim this event – which was precisely the absence of ‘I’ – as ‘my’ enlightenment, ‘my’ awakening. There was a focus on the sense of sudden release – a blissfulness that arose in the absence of the ‘I’ – as being the enlightenment I had waited for.

I woke the next day. Was it still there? Yes! Then, after a few days, I noticed that the sense of release was wearing off a bit – but a couple of days later it was full on again. After a couple of weeks of it coming and going and of the ‘I’ reappearing and trying to hold on to its own absence, I went to one of Tony’s discussions and the blissfulness seemed to be re-charged through being there. But then a few days later it disappeared altogether and there was mesmerisation as the ‘I’ again. I didn’t say anything about it to Tony and I didn’t go to the meetings for a while. I felt confused.

Then I read a book by a woman who described an absence of the ‘I’ which lasted many years. After some time, she was told by certain ‘teachers’ that this was enlightenment. Then she became ill and died, and, in the afterword to her book, written by a friend of hers, I read that near the end she became confused and frustrated because the event had disappeared and the ‘I’ had returned.

Suddenly it became clear that these events where the ‘I’ suddenly disappears can actually be very confusing, so far as clarity is concerned. Such an event may last a few seconds or ten years or more, but unless the ‘I’ is seen for what it is – as simply a thought – then when this ‘I’ returns, there is a sense of loss, a sense of confinement in being an identified character again. As the identified character, the desire arises for more of this ‘enlightenment’, and there is the sense of being back in the agitation and tension of the play of seeking.

Now it was seen that all of life is a great play. There is only ever knowing, but this knowing is seemingly veiled by the mesmerisation with the ‘I’ thought and all the other thoughts that appear as ‘my’ story. Our true nature as Consciousness is awareness and the appearances. The ‘I’ is simply a part of the scenery, as are all the other various images, and when it is seen through – or seen for what it is – then seeking and tension fall naturally away.

It was clear also that this seeing through the ‘I’ is not necessarily a sudden happening, but may appear to happen gradually, as part of the play of life. And rather than in a rush of blissfulness, the natural ease of being is gently, gradually revealed.

The confusion was gone. I no longer required any event or sudden dropping of the ‘I’ to prove my nature as Consciousness. It was clear that the whole of my life and ‘spiritual’ search was arising as a play in Consciousness, and I understood the confusion around this whole issue, why ‘spirituality’ and ‘enlightenment’ are confused with simple clarity. This recognition of my true nature was not associated with any kind of event. It was clear that an event of any kind is easily confusing if it occurs without clarity – which is the seeing through of the ‘I’ and the thought story.

Obviously the event that happened in the garden was of no particular significance, nor is any other event. The occurrence of the event merely brought my confusion to a head and allowed the clear seeing of how I had been subtly waiting for an event as ‘permission’ to be what I already am. This clarity is not dependent on the absence or presence of the ‘I’. If the ‘I’ appears, it is simply seen for what it is.

To bring this little story to a close: during the years of spiritual seeking I was divorced, married and divorced again, a single parent to my two daughters throughout most of their school years. I settled in a small village in Kent with not so robust physical health, and until recently worked locally as a gardener. Life is presently quiet and simple.

By Nathan Gill

Related posts:

1. Gelezen: Spirituele verlichting? Vergeet het maar!
2. Gelezen: Ontwaken in het alledaagse

Katie tells people to never do The Work with the motive of getting something. She says that the only reason for doing The Work is for the love of truth. At the same time she promises the end of suffering, no stress, improved relationships, a life filled with joy, etc. To me this is a contradiction and also highly confusing.

Most of the people that I know who do The Work, do it to get out of a bad feeling. In other words, to become happy. We all seek pleasure and want to avoid pain. There is nothing wrong with this. It is what we all want, all day long.

There are people who think they are doing The Work wrong, because they still get angry or sad. After all, Katie says she hasn’t gotten angry or sad since 1986, and she is the role model for The Work. She also says that unless you love your enemy like your dearest friend, your work isn’t done. These are lovely words, but they paint a picture of what you should look and be like in order to reach the final destination. If you don’t, then the implication would be that you haven’t understood it properly or haven’t mastered it yet.

Haar methode “The work” blijf ik de moeite vinden, maar BK maakt er precies meer van dan wat het is. Ik heb net de blog ontdekt van iemand die 12 jaar voor BK werkte en veel dingen in vraag stelt. Eens interessant om te lezen, zeker voor fans die wat ontnuchtering kunnen gebruiken (ikzelf inbegrepen).

Ik geloof dat je met elke ‘goeroe’ moet opletten om zijn/haar idealen niet te verwarren met de (menselijke) werkelijkheid.

Janaki’s story
The Work of Byron Katie

Related posts:

1. Byron Katie in Amsterdam op vrijdag 18 juli
2. Byron Katie en Oprah
3. Beluisterd: A thousand names for joy (Byron Katie)

BK: You can’t let go of a stressful thought, because you didn’t create it in the first place. A thought just appears. You’re not doing it. You can’t let go of what you have no control over. Once you’ve questioned the thought, you don’t let go of it, it lets go of you. It no longer means what you thought it meant. The world changes, because the mind that projected it has changed. Your whole life changes, and you don’t even care, because you realize that you already have—you already are—everything you need.

IYM: Does this awareness just arise?

BK: This goes beyond simple awareness. You meet your thoughts with understanding, which means that you can love them unconditionally. And until you deeply see that not even thoughts exist, you may spend your whole life controlled by them or struggling against them. Just noticing your thoughts works while you’re meditating, but it may not work so well when you get the parking ticket or when your partner leaves you. Do you just notice your feelings without a residue? I don’t think so. We’re not there until we are. When we go inside and truly meet those thoughts with understanding, the thoughts change. They’re seen through. And then, if they ever appear to arise again, we just experience them with clarity—a clarity that includes everyone, everything.
(Stukje uit het luisterboek)

Don’t try to change, just be aware.
(Zen Center San Diego)

Terwijl ik dit blog, heb ik nog niet alle vijf CDs beluisterd. Ik hoorde echter net een stuk dat me belangrijk lijkt. Ik vond de tekst online terug en plaatste hem hierboven. Er net onder volgt een kort citaat dat ik ooit van deze zen site plukte.

Allebei zeggen ze dat je geen controle hebt over je gedachten. Maar Byron Katie voegt er wel iets belangrijks aan toe. Naar mijn ervaring schept zelfobservatie op de duur ruimte, waardoor je de kans krijgt om anders te reageren dan je automatisch zou doen, maar het is pas wanneer je gedachten goed in vraag hebt gesteld dat ze stoppen met terugkeren, of toch niet meer de macht hebben die ze vroeger hadden.

Verder is het luisterboek bij momenten net wat ik nodig had, om dan weer een heel eind mijn petje te boven te gaan. Ik heb met veel interesse geluisterd naar de persoonlijke anekdotes van BK, vooral hoe ze omgaat met haar steeds afnemende zichtvermogen.

Bedankt Roland voor het uitlenen!

Book review
The work
BK’s blog

Related posts:

1. Kritiek op Byron Katie
2. Byron Katie en Oprah
3. Byron Katie in Amsterdam op vrijdag 18 juli

Ik kreeg opnieuw een mooi stuk toegestuurd door Gijs Jansen. Ondertussen las ik zijn derde boek uit, opnieuw totaal de moeite! Maar later meer daarover.

Eerst dit:

Het is ontzettend moeilijk om zo’n abstract begrip als ‘Acceptatie’ in de praktijk te brengen. Het eerste obstakel waar de meeste mensen op stuiten, is het gevoel dat ze ‘opgeven’. Acceptatie voelt als een zwak alternatief voor de furieuze strijd tegen negatieve gedachten, gevoelens en omstandigheden. Iets doen, hoe dysfunctioneel ook, voelt nog altijd beter als niets doen. We gaan veel liever strijdend ten onder dan dat we erkennen dat we machteloos staan tegenover een ongrijpbare vijand.

De menselijke neiging om hoe dan ook te reageren zit diep in onze natuur verankerd. Biologisch gezien zullen we altijd de neiging hebben om te vechten of te vluchten (de bekende fight or flight reactie), in plaats van stil te blijven staan. Het is dus belangrijk dat we die neiging erkennen, zodat we hier met bewust gedrag op kunnen anticiperen.

Het zit dus in je aard om actief te reageren op stimuli, of dit nu echte beren zijn, of beren op de weg. Hierdoor voelt het onnatuurlijk en stom om ‘alles maar gewoon over je heen te laten komen’. Ons verstand zal het idee van acceptatie per definitie verwerpen en bij voorbaat negatief inkleuren. Nog voordat we hoog en breed een paar maanden hebben uitgeprobeerd wat het effect van acceptatie is, wordt het idee door ons verstand alweer naar de prullenmand verwezen.

We zijn dus een beetje verslaafd geraakt aan ‘het idee dat we iets doen’. De illusie dat vechten werkt weegt zwaarder dan het feitelijk veel sterkere effect van acceptatie. Als je kunt erkennen dat je verslaafd bent geraakt aan vechten en vermijden, dan ben je feitelijk al bezig met het toelaten van gevoelens die je liever niet wilt ervaren.

Acceptatie begint dus, ironisch genoeg, met een verstandelijk inzicht. Hierdoor ben je in staat om je automatische biologische reactie op situaties te vervangen door een effectievere manier van doen. De koppeling van dit idee met concreet gedrag vormt een heel belangrijk fundament van acceptatie in de praktijk. Probeer dus, als je een idee hebt, zo snel mogelijk in de praktijk te ervaren hoe dit idee werkt.

Vervolgens zit je met het probleem van de definitie van acceptatie. Is het een truc, een inzicht, of een diep verankerde vorm van levensbeschouwing? Hoe dan ook; acceptatie begint met het besef dat vechten en vermijden niet werkt en juist zorgt voor extra problemen.

Misschien kun je dit proces vergelijken met het begraven van je biologische strijdbijl. Als wij mensen standaard voorzien worden van zo’n bijl, dan moeten we dus ook standaard leren dat het biologische vechten of vluchten niet werkt als het gaat om onze gedachten, gevoelens en veel van onze omstandigheden. Hoe lekker vechten ook voelt; uiteindelijk voeren we een zinloze strijd tegen onszelf.

Voor mij betekent acceptatie: het toelaten en actief uitnodigen van alle gedachten, gevoelens en omstandigheden in je leven waar je niet voor hebt gekozen, en waar je met je gedrag geen invloed op uit kunt oefenen.

Stel je voor dat je een kamer hebt vol met spullen. Een aantal dingen heb je zelf uitgekozen, de andere dingen heb je gekregen zonder dat je daar zelf een stem in hebt gehad. Je vindt die spullen niet mooi en stapelt ze daarom op in een hoek van de kamer. Hierdoor is het standaard een zooitje. Als je bereid bent om juist die spullen te verspreiden over je kamer, dan zul je misschien ontdekken ‘dat die lelijke stoel eigenlijk best lekker zit’.

De overtreffende trap van Acceptatie betekent in mijn ogen dat je bereid bent om een nieuwe, zachtaardige relatie met jezelf te cultiveren, waarbij je jezelf zoveel mogelijk te ruimte geeft om te zijn wie je op dat moment bent. Met al je twijfels, met al je angst, met al je imperfecties en met alle negatieve dingen die je denkt en doet. Op het moment dat je niet meer gelijk probeert om iets dat je eigenlijk anders zou willen zien te veranderen, op het moment dat je van jezelf een rotdag mag hebben, op het moment dat alles dat je denkt en voelt er ‘gewoon’ mag zijn, dan zul je merken dat het niet uitmaakt of je al dan niet voldoet aan de perfectionistische criteria van je verstand.

Het cultiveren van deze relatie met jezelf kun je versnellen door alles dat je niet wilt ervaren actief uit te gaan nodigen. Een deel van jou is soms boos, verdrietig, eenzaam en bang. Je bent niet altijd aardig, spontaan of lief. Het actief uitnodigen van alles dat je liever niet wilt ervaren betekent niet dat je bewust het negatieve groter moet maken dan het is. Het gaat erom dat, wanneer je merkt dat negativiteit de kop opsteekt, je stil blijft staan en tijd en ruimte maakt voor die negatieve gedachten en gevoelens.

Je best doen zorgt er niet altijd voor dat je je gedraagt volgens jouw ideale maatstaven, omdat er immers zoveel toevallige factoren zijn die ervoor kunnen zorgen dat de dingen anders lopen dan gepland. Acceptatie is de erkenning van het feit dat jij en het leven dat je leidt grillig en onvoorspelbaar zijn. Een handige truc daarbij is dat je acceptatie ook toepast als accepteren niet blijkt te lukken. Als je baalt omdat het je maar niet lukt om te accepteren dat het niet zo loopt zoals jij zou willen, dan mag dat. Als je merkt dat je nog steeds niet kunt accepteren dat je vorige partner vreemd is gegaan, waarom zou je daar dan niet ‘gewoon’ boos over mogen zijn? Als je baalt omdat je natuurlijke neiging om te willen vechten blijft overheersen, ook dan kun je jezelf toestaan die frustratie te ervaren.

Je eigen imperfecties zijn vaak juist die dingen die je als persoon bijzonder maken. De ironie van acceptatie is dat, wanneer je volledig in staat bent om al die imperfecties hun bestaansrecht te geven, je juist het beste in jezelf boven zult halen.

Gijs Jansen

Related posts:

1. Gelezen: Denk wat je wilt, doe wat je droomt (Gijs Jansen)
2. Leef! – en laat je verstand maar ratelen
3. Gelezen: Leef! … zoals je eigenlijk zou willen (Gijs Jansen)