We verwarren onze universele behoeften met:
- Goedkeuring (in plaats van verbondenheid)
- Controle (in plaats van bekwaamheid)
- Veiligheid (in plaats van autonomie)
Mijn motto is altijd: treed het leven tegemoet met een koel hoofd en een warm hart. Volg wat je lichaam en geest gezamenlijk willen, niet wat alleen je lichaam of alleen je geest wil. En al helemaal niet wat anderen van je willen.
Hoor je mij nu zeggen dat je een losgeslagen hedonist moet worden? Nee. Wat je mij wel hoort zeggen is dat je in onze huidige maatschappij nu eenmaal anderen nodig hebt om bepaalde behoeften te bevredigen. Doe daar niet te krampachtig over, en hou vooral op met alle politiek correcte verhalen eromheen. Wees eerlijk naar jezelf, bevredig gewoon je behoeften via anderen met een goedaardig hart en zoek naar win-win situaties met anderen.
Laat het duidelijk zijn dat ik van dit boekje heb genoten. 
Boek: De regels van het spelletje (Eelco Smit)
ISBN: 978 90 5594 606 8
www.eelcosmit.nl
www.deregelsvanhetspelletje.nl
Posted: March 30th, 2009 | Author: David | Filed under: boeken, zelfkennis | Tags: bewustzijn, Eelco Smit, geluk, succes, zelfhulp
No Comments »
No related posts found.
Hoe verfrissend het gehinnik van een paard
als de last van zijn rug wordt genomen.
- zen spreuk
Vanmorgen op de trein vind ik mijn fietssleutels nergens terug. Aan de bos hangen drie sleutels: een zwarte voor mijn fiets in Roeselare, een rode voor mijn fiets in Brugge en nog een zwarte voor een extra slot. Ik doorzoek mijn broekzakken, jaszakken, schoudertas, nog eens mijn zakken, nog eens mijn schoudertas. Ik haal mijn zakken en schoudertas leeg … Geen sleutels te vinden!
De zenuwen laaien op. Ik ben kwaad op mezelf vanwege mijn eeuwige verstrooidheid. Hier en nu? Yeah right! Er schieten allerlei scenario’s door mijn hoofd. Ik weet zeker dat ik mijn slot aan het fietsrek heb vastgemaakt, maar misschien heb ik er mijn sleutels wel laten aanhangen? Of zijn ze uit mijn jas gevallen toen ik die uitdeed? Zou iemand mijn fiets stelen? Als iemand de sleutels vindt in het station, zou hij of zij die dan aan het loket afgeven zoals met mijn bankkaart vorige week?
Heb ik al verteld over mijn verstrooidheid?
Ik bel even naar vrouwlief die straks een latere trein neemt. Zij zal kijken of ze de sleutels vindt. Ik heb alles gedaan wat ik kon. Voor de rest van de treinrit kan ik enkel nog wachten. Ik probeer mijn geest in het hier en nu te houden, kijk naar het landschap en de mensen in de trein, volg af en toe mijn ademhaling en observeer mijn gevoelens en gedachten … Die zijn er in overvloed. Gedachten over diefstal, gedoe met slotenmakers, de kosten van een nieuwe fiets en dergelijke meer blijven de kop opsteken.
In Brugge neem ik de bus en vrouwlief belt me tenslotte om te zeggen dat ze de sleutels heeft. Ze hingen inderdaad nog aan de fiets. Ik voel opluchting en ben blij. De nervositeit verdwijnt en ik moet lachen. Ik denk terug aan de kalenderspreuk van enkele dagen geleden en geniet van de gevoelens die nu opduiken. Het cliché klopt: het geluk zit in kleine dingen. Tijdens de middagpauze heb ik er nog deugd van, en nu opnieuw terwijl ik dit schrijf.
Foto door freeparking
I want to ride my bicycle! (Songza)
Posted: September 10th, 2008 | Author: David | Filed under: geest, in de praktijk | Tags: cliché, gedachten, geluk, mindfulness, piekeren, zelfobservatie
2 Comments »
No related posts found.
Recente reacties