De vorige uitzending over het Jodendom heb ik gemist, maar maandag kijk ik opnieuw naar In Godsnaam. Annemie Struyf trok naar de Tibetaanse boeddhisten in Huy na het bijwonen van een uiteenzetting van de Dalai Lama. Zelf ging ik vorige zomer ook even piepen na een overnachting bij hun Hindoe buren, maar toen werd ik er niet veel wijzer van. Er was net een retraite aan de gang en voor een rondleiding waren we op het verkeerde moment.

Tibetaans instituut in Hoei
Video van de Boeddhistische Unie van België

Related posts:

1. Hare Krishna in Durbuy

Morgen is er weer een aflevering van In Godsnaam op EEN. Dit keer bezoekt Annemie Struyf de Hare Krishna gemeenschap in Durbuy. Vorige zomer verbleef ik daar enkele dagen met mijn vrouw. Het weer was goed, het eten voortreffelijk, de dogma’s overvloedig en bizar.

Enkele citaten uit het ISKCON boekje ‘Tijdeloze eenvoud’:

De heilige teksten zeggen: ‘Seks moet je op de volgende manier beoefenen: één keer per maand en uitsluitend om kinderen te krijgen.’

Maar de ellendige en dwaze mayavadi’s doen alsof ze vedantisten zijn zonder het Vedanta-sutra te begrijpen en zonder het natuurlijke commentaar, het Srimad-Bhagavatam, te hebben gelezen.

Dat laatste herinnert me sterk aan een gesprek dat ik ooit had met enkele getuigen van Jehova. Die beweerden ook het enige juiste Goddelijke boek te hebben.

Tenslotte nog een citaat van iemand die eruit stapte:

Doubts, however, may be the voice of one’s own inner self, the self that doesn’t always exactly jive with the exterior “system” of Krishna consciousness, the self that protests being shaped and molded into something it is not. No matter how much one’s external mind assents to the authority of ISKCON (and the spiritual tradition from which it emerged), if the inner self is not being addressed, respected, honored, given expression, allowed to grow, it is, sooner or later, going to raise a protest. When that little inner voice first begins to speak, it can be quieted with regimental thinking, louder chanting, increased outer busy-ness, or simple denial. But sometime down the road it is bound to return, a little louder, a little more insistent, and at some point you’ll have no other choice than to acknowledge it.

Radhadesh in de Belgische Ardennen
Foto’s – zomer 2009
On Leaving ISKCON (ervaringen van een voormalige Hare Krishna aanhanger))
Beatle Krishna George Harrison

Related posts:

1. Tibetaans boeddhisme in Huy

Vorige maandag zag ik op EEN de tweede aflevering van In Godsnaam. Het ging over zenboeddhisme, meerbepaald over een Belg die monnik geworden is in het Japanse Sogenji klooster, waar men minstens 8 uren per dag zazen (zittende meditatie) beoefent en gemiddeld 4 uren per nacht slaapt. Er zijn periodes waarin men daar tot 16 uren per dag aan zazen doet. (Dat moet ik nu toch verkeerd begrepen hebben, nee?) Dat zen ook steek kan houden in onze cultuur, kwam daar jammergenoeg niet aan bod.

Dit is wel het geval in het leuk geschreven ‘Zen of het konijn in ons brein’. Aan de hand van een buitenring, een binnenring, zes domeinen, begrijpelijke taal en een heleboel konijnen wordt er gekeken hoe zen een ander licht kan werpen op het leven. Ferm boek! Bedankt Koen en Ann voor de tip!

Boek: Zen of het konijn in ons brein (Tom Hannes)
ISBN: 978-94-903-8200-1

www.zensangha.be
www.zenantwerpen.be
Witsand uitgevers
Het konijn in je Facebook

Related posts:

1. Gelezen: Ontwaken in het alledaagse
2. Enkele boeken
3. A new earth