BG 009: Enlightened Teachers

I am one of the few teachers I know of who will talk about high-level practice directly and unambiguously without relying on dogma, making things taboo or coating simple truths in mystery. I assume that most practitioners are mature enough to handle straight-forward and honest answers. My fundamental assumption is that many more people will be empowered to realize that they can master these things if they are out in the open.
– Daniel Ingram

Vanmorgen luisterde ik op de trein naar deze aflevering van de Buddhist Geeks podcast met Daniel Ingram. Zonder poeha beweert “Dharma Dan” dat hij verlicht is, maar nuanceert dat begrip onmiddellijk en pleit ervoor om meer duidelijkheid te brengen in wat het woord “verlichting” nu eigenlijk betekent. Ondertussen stampt hij lachend wat heilige huisjes in, zoals over de laatste dagen van Boeddha (free from suffering anyone?). Of het De Waarheid is, weet ik natuurlijk niet. Maar dat het logisch klinkt en me aanspreekt, dat weet ik wel. Dus: Amen! Meer van dat!

Ondertussen ben ik begonnen aan zijn boek “Mastering the Core Teachings of the Buddha” dat ik al enkele jaren geleden ontdekte, maar tot nu toe nooit las. (De PDF is trouwens gratis beschikbaar op zijn website.) Ik ben benieuwd!

Podcast BG 009: Enlightened Teachers – Aanrader!
Boek: Mastering the Core Teachings of the Buddha (Daniel Ingram)
Maha-parinibbana Sutta: Last Days of the Buddha

No related posts found.

The Story by Nathan Gill

I was born in 1960 into a working-class family in South-East England.

As a child I was intense and inquisitive – hours spent reading adventure and mystery books, hobbies which involved searching for antique artefacts, long treks into the countryside at every opportunity. Seeking began at an early age!

As I grew up, my restlessness led to difficulties in choosing a career, an inability to focus in any particular area. I left school as early as I could, decided to train as a chef, and then ended up working on construction sites.

I enjoyed this very much. It absorbed much of my restless energy and required no investment of responsibility. I took my orders and got on with the work – leaving me free to indulge in roaming in the thought story.

There was a constant interest in the mysteries of the body and the universe – experimenting with various diets and herbal treatments, looking at the stars, eating magic mushrooms, and pushing the body to the limit with weight-training and body-building.

In my early twenties I was forced to slow down. A shoulder injury brought the weight-training to an end, my wife gave birth to our first daughter when I was twenty-two, and I changed from construction to horticulture. For several years I picked fruit in Kent orchards from early summer to late autumn and gardened at other times of the year. During this period my thoughts turned to spiritual and esoteric matters.
Lees verder »

Related posts:

1. Gelezen: Spirituele verlichting? Vergeet het maar!
2. Gelezen: Ontwaken in het alledaagse

Gelezen: Spirituele verlichting? Vergeet het maar!

Mensen beoefenen yoga en mediteren om uiteenlopende redenen: ontspannen, gezonder worden, aan zelfonderzoek doen, buitengewone ervaringen najagen,… of in de hoop spirituele verlichting te bereiken.

Over dat laatste gaan de boeken van Jed McKenna, de schuilnaam van een kerel die beweert verlicht te zijn. In zijn eerste boek maakt hij korte metten met een heleboel misverstanden, zoals het verschil tussen mystieke ervaringen en verlichting, mooie zen en lelijke zen, de droom waarin we leven oppoetsen of eruit ontwaken, en de wijdverbreide misvatting dat verlichting permanente gelukzaligheid zou betekenen. Waar hij vooral de nadruk op legt, is dat je zelf je hersens moet gebruiken en niets klakkeloos mag aannemen.

Of Jed nu verlicht is of niet, hij wist me van begin tot einde te boeien met zijn rake inzichten, nietsontziende liefde voor de waarheid en vlotte schrijfstijl. Ik kon het boek nauwelijks neerleggen, nam het overal met me mee, tot ik het vol ezelsoren en onderlijningen kapotgelezen bij mijn favorieten plaatste.

Als je op je zoektocht niet voortdurend over je nek gaat bij het idee hoe naïef en stom je nog maar een paar dagen geleden was, betekent dat dat je hopeloos bent vastgelopen.

Zoals je ziet, is hij al net zo’n lieverdje als U.G. Krishnamurti.

Boek: Spirituele verlichting? Vergeet het maar! (Jed McKenna)
ISBN 10: 9077228292
ISBN 13: 9789077228296

Wisefool Press
spiritualteachers.org over Jed McKenna
filmpje geïnspireerd door passage uit Jed’s tweede boek

Related posts:

1. Gelezen: Verlichting voor beginners
2. Gelezen: Ontwaken in het alledaagse
3. Gelezen: Denk wat je wilt, doe wat je droomt (Gijs Jansen)
4. Jill Bolte Taylor: My stroke of insight
5. Enkele boeken

Treinverlichting

Vandaag zat ik weer eens op de boemeltrein naar huis. Enkele minuten nadat we Brugge hebben verlaten, sukkel ik naar goeie gewoonte in slaap. Wanneer de trein na stilstand in Zedelgem opnieuw vertrekt, word ik wakker. Enkele bankjes verder, schuin over mij, zie ik een Boeddhistische monnik zitten. Je weet wel, zo een in een oranje pij, kaalgeschoren en met een zachte glimlach om de lippen. Geen blanke gebrainwashte Hare Krishna, maar een echte monnik, recht uit Tibet. Hij zit met de benen gekruist, handen gevouwen in zijn schoot, ogen dicht. Ik word heel vredig door hem daar zo te zien zitten. Terwijl mijn ogen alweer dichtvallen, maak ik me nog vaag zorgen over de conducteur. Die zal zich zeker kwaad maken omdat de man met zijn voeten op de bank zit.

Plots schiet ik wakker door luid gelach. De monnik ligt in een deuk. Hij heeft de slappe lach en kan absoluut niet meer stoppen. De mensen in de coupé gniffelen toegeeflijk. Maar wanneer het ruim twintig minuten later nog niet over is, zijn er steeds meer verveelde gezichten te zien en beginnen er geïrriteerde opmerkingen te klinken. Ondertussen besterft de monnik het bijna. Hij ligt dubbel geplooid naar zijn buikspieren te grijpen. Ja, slapen zit er niet meer in, maar ik vind het best leutig. Zoals enkele anderen heb ik de neiging om mee te lachen, al weet niemand waarom.

Ondertussen zijn we de stations van Torhout, Lichtervelde en Roeselare gepasseerd. De trein raakt leeg. De man blijft maar lachen. Het lijkt nu erg pijnlijk. Zijn hoofd zit helemaal rood, er kloppen aders op zijn slapen. Af en toe wordt het lachen onderbroken door scheurende hoestsalvo’’s. Ik maak me zorgen, maar durf eerst niet op hem afstappen. Schaapachtig glimlach ik naar de vrouw voor mij.

Uiteindelijk overwin ik mijn verlegenheid. Ik sta op en neem plaats voor de monnik. Ik ga er vanuit dat hij geen Nederlands spreekt en vraag dus: “Is everything okay?”
Hij kijkt op, tranen in de ogen, de mond verkrampt in een grimas.
Met veel moeite weet hij enkele woorden uit te brengen: “I was just meditating… (bulderend gelach) …and I believe I got… (gepiep, gekreun en gelach) …en-en-enlightened… (lachen en hoesten) …I got to know… (zucht) …the meaning of life! (ongelooflijke lachuitbarsting)”
Dan valt hij weer ten prooi aan de spasmen.
Ik weet niet goed wat te doen en zit maar wat rond te kijken. De conducteur is kaartjes aan het controleren in de volgende coupé. Ik haal mijn Railflex-abonnement alvast boven.

En dan gebeurt het. De ogen van de monnik puilen uit zijn hoofd, het lachen stokt hem in de keel, er klinkt een gesmoord gerommel in zijn buik… en *BLAM*! Bloed en ingewanden vliegen door de hele wagon! Een lever kwakt tegen het raampje, hersenen druipen van het plafond…
Wat een smerigheid! En stinken! Ik zit helemaal onder de drek. Over het abonnement in mijn hand hangt een dikke darm te dampen. Voor mij ligt enkel nog een bebloede pij ter herinnering aan de monnik.

De conducteur komt de coupé binnen en stapt op me af, vakkundig negerend dat hij over een oogbal schuift. Ik zit nog verdwaasd te staren wanneer hij de Railflex uit mijn hand rukt. De darm ploft op de grond.
“Ja, dat wordt een boete meneer!”
“Huh?”
“Verbaasd? Kijk ‘ns naar je abonnement, dat kan ik niet lezen hé! Je weet toch dat je niet mag schrappen op treinkaarten! En dan nog met van die dikke vette rode strepen, wat heb je daarvoor gebruikt? Wasco’s?”
“Maar eh…”
“Nog een excuus ook zeker? Allez, laat horen!”
Ik wijs naar de puinhoop en stamel: “Dat eh… heb ik wel niet gedaan hé.”
Hij kijkt vragend rond en schopt uiteindelijk een verfrommelde Metro weg.
“Ja, ik kan wel geloven dat die rommel niet van jou is. We zien wel ergere dingen nu de vakantie voorbij is. Maar dat neemt niet weg dat je datum onleesbaar is!”
Ik probeer nog steun te zoeken bij de vrouw waar ik net bijzat, maar die wiegt catatonisch heen en weer met een long in haar schoot. De conducteur grijnst zelfingenomen.

In Kortrijk stap ik af, 30 euro lichter, met gestold bloed in het haar, mijmerend over de zin van het leven en het feit dat we diep vanbinnen allemaal hetzelfde zijn.

No related posts found.