In dit boek bespreekt Prof. Charles Tart (wat een naam! ) de basis van de 3 soorten meditatie die mij al van het begin aanspraken en die ik nog dagelijks beoefen:

1. concentrative meditation
   (concentratie op de ademhaling)
2. insight / opening up / vipassana
   (openstellen voor alles wat zich aandient in het hier en nu)
3. self-remembering / self-observation
   (zelfobservatie in het dagelijks leven, volgens Gurdjieff)

Het boek is een soort transcript van de workshop die hij gaf op een wetenschappelijke conferentie (Tucson 3) en is dus gericht op een andere doelgroep dan je misschien verwacht in verband met meditatie. Onder andere door dit te lezen, hecht ik weer meer belang aan het concentratie aspect van mediteren. Ook goed is dat Prof. Tart het zowel over formele meditatie heeft (b.v. een kwartiertje zittend mediteren) als over de informele beoefening in het dagelijks leven (voortdurende zelfobservatie). Dat laatste mocht gerust nog meer aan bod komen. Verder stond de neutrale no-nonsense aanpak me erg aan.

Shinzen Young wordt geregeld vermeld als een belangrijke meditatieleraar die Oosterse kennis in praktische Westerse vormen giet. Iets wat volgens mij nog altijd te weinig gebeurt.

Bedankt @madman_k om het boek uit te lenen!

… quieting the mind is a tool to facilitate insight, not an end in itself … But I see the concentration mainly as a prelude to be able to practice insight or opening up meditation more effectively. And also, again, as an extremely useful skill.

I’ve come to believe that ideas are actually cheap, there is no end of them. And yet it’s so easy to get caught up in fighting the thinking process, especially as you get better at experiencing moments of meditative calm and aliveness and realize how much the richness of life is taken away by continual ideas, ideas that keep us living in an abstraction instead of the actual sensory reality, ideas that mean we’re constantly reading and thinking about the recipe for that delicious meal set before us instead of tasting it!
But fighting to get rid of thoughts, trying to actively suppress them, is the wrong thing. It’s more that you have to shift your attention to what’s important.

You need to develop a much more scientific observer (than the Freudian superego). You need to develop a portion of your mind that is curious about what am I really like? What do I really do? And to try to observe your external actions, your internal thoughts, your internal feelings and actions as clearly and objectively as possible.

… but when he sat down in front of the “hypnosis machine,” as he called it – his computer at work – and all that wonderful information popped up on the screen, he was routinely lost in it … But, do you ever get a drink of water? Ever go to the bathroom? Ever take a lunch break? It’s practical in a situation like that to make use of the break times to come back out of the trance, as it were, of being totally absorbed in the task, to then be present in each action of the break.

… when we open our mouth, the clarity of our consciousness usually disappears. We’re deeply “hypnotized” by the action of speaking.

Boek: Mind science – Meditation training for practical people (Charles T. Tart)
ISBN: 1-931254-00-1

Related posts:

1. Divide and Conquer: How the Essence of Mindfulness Parallels the Nuts and Bolts of Science (Shinzen Young)
2. Gelezen: Big mind, big heart (Dennis Genpo Merzel)
3. Enkele boeken

BK: You can’t let go of a stressful thought, because you didn’t create it in the first place. A thought just appears. You’re not doing it. You can’t let go of what you have no control over. Once you’ve questioned the thought, you don’t let go of it, it lets go of you. It no longer means what you thought it meant. The world changes, because the mind that projected it has changed. Your whole life changes, and you don’t even care, because you realize that you already have—you already are—everything you need.

IYM: Does this awareness just arise?

BK: This goes beyond simple awareness. You meet your thoughts with understanding, which means that you can love them unconditionally. And until you deeply see that not even thoughts exist, you may spend your whole life controlled by them or struggling against them. Just noticing your thoughts works while you’re meditating, but it may not work so well when you get the parking ticket or when your partner leaves you. Do you just notice your feelings without a residue? I don’t think so. We’re not there until we are. When we go inside and truly meet those thoughts with understanding, the thoughts change. They’re seen through. And then, if they ever appear to arise again, we just experience them with clarity—a clarity that includes everyone, everything.
(Stukje uit het luisterboek)

Don’t try to change, just be aware.
(Zen Center San Diego)

Terwijl ik dit blog, heb ik nog niet alle vijf CDs beluisterd. Ik hoorde echter net een stuk dat me belangrijk lijkt. Ik vond de tekst online terug en plaatste hem hierboven. Er net onder volgt een kort citaat dat ik ooit van deze zen site plukte.

Allebei zeggen ze dat je geen controle hebt over je gedachten. Maar Byron Katie voegt er wel iets belangrijks aan toe. Naar mijn ervaring schept zelfobservatie op de duur ruimte, waardoor je de kans krijgt om anders te reageren dan je automatisch zou doen, maar het is pas wanneer je gedachten goed in vraag hebt gesteld dat ze stoppen met terugkeren, of toch niet meer de macht hebben die ze vroeger hadden.

Verder is het luisterboek bij momenten net wat ik nodig had, om dan weer een heel eind mijn petje te boven te gaan. Ik heb met veel interesse geluisterd naar de persoonlijke anekdotes van BK, vooral hoe ze omgaat met haar steeds afnemende zichtvermogen.

Bedankt Roland voor het uitlenen!

Book review
The work
BK’s blog

Related posts:

1. Kritiek op Byron Katie
2. Byron Katie en Oprah
3. Byron Katie in Amsterdam op vrijdag 18 juli

Ik heb net een halfuurtje getraind en zet nu de wekker om een halfuurtje te zitten. Mijn hartslag en ademhaling komen langzaam weer tot rust. Buiten klinken er roepende kinderstemmen. Mijn slokdarm is nog wat van slag van de kramp bij de lunch. Ik slik. Mijn gedachten dwalen af naar gesprekken van enkele dagen geleden. Ik kom terug bij mijn ademhaling. De kinderstemmen blijven onvermoeid doorgaan. Mijn dochtertje brabbelt wat in haar kamer en ik vraag me af of ze weer in slaap zal vallen of niet. Ik voel het contact tussen mijn voetwreven en het matje, mijn zitvlak op het bankje, wat spanning in mijn schouders. Ik ga wat rechter zitten. De muur voor mij is wit met hier en daar een vlekje. De kinderen roepen. In de hoeken van mijn gezichtsveld zie ik een stukje boekenkast, de radiator, de vloer. Stukjes uit De Opwindvogelkronieken zwerven door mijn gedachten. A maakt opnieuw een zacht geluidje. Dan is er weer de ademhaling. Mijn handen op mijn dijbenen. Wat jeuk op mijn arm. Tintelingen in mijn rechterdijbeen. Het zachte suizen dat je kunt horen wanneer het stil is. De kinderstemmen. Beneden gaat een deur open. Voetstappen op de trap, vergezeld van het ruisen van broekspijpen. Geklop op de deur. R vraagt of we nog eens gaan wandelen voor het buiten helemaal donker is. Ik zeg ja, sta op en leg de wekker af.

Foto door: Joe Shlabotnik

Related posts:

1. I want to ride my bicycle

Hoe verfrissend het gehinnik van een paard
als de last van zijn rug wordt genomen.
- zen spreuk

Vanmorgen op de trein vind ik mijn fietssleutels nergens terug. Aan de bos hangen drie sleutels: een zwarte voor mijn fiets in Roeselare, een rode voor mijn fiets in Brugge en nog een zwarte voor een extra slot. Ik doorzoek mijn broekzakken, jaszakken, schoudertas, nog eens mijn zakken, nog eens mijn schoudertas. Ik haal mijn zakken en schoudertas leeg … Geen sleutels te vinden!

De zenuwen laaien op. Ik ben kwaad op mezelf vanwege mijn eeuwige verstrooidheid. Hier en nu? Yeah right! Er schieten allerlei scenario’s door mijn hoofd. Ik weet zeker dat ik mijn slot aan het fietsrek heb vastgemaakt, maar misschien heb ik er mijn sleutels wel laten aanhangen? Of zijn ze uit mijn jas gevallen toen ik die uitdeed? Zou iemand mijn fiets stelen? Als iemand de sleutels vindt in het station, zou hij of zij die dan aan het loket afgeven zoals met mijn bankkaart vorige week?

Heb ik al verteld over mijn verstrooidheid?

Ik bel even naar vrouwlief die straks een latere trein neemt. Zij zal kijken of ze de sleutels vindt. Ik heb alles gedaan wat ik kon. Voor de rest van de treinrit kan ik enkel nog wachten. Ik probeer mijn geest in het hier en nu te houden, kijk naar het landschap en de mensen in de trein, volg af en toe mijn ademhaling en observeer mijn gevoelens en gedachten … Die zijn er in overvloed. Gedachten over diefstal, gedoe met slotenmakers, de kosten van een nieuwe fiets en dergelijke meer blijven de kop opsteken.

In Brugge neem ik de bus en vrouwlief belt me tenslotte om te zeggen dat ze de sleutels heeft. Ze hingen inderdaad nog aan de fiets. Ik voel opluchting en ben blij. De nervositeit verdwijnt en ik moet lachen. Ik denk terug aan de kalenderspreuk van enkele dagen geleden en geniet van de gevoelens die nu opduiken. Het cliché klopt: het geluk zit in kleine dingen. Tijdens de middagpauze heb ik er nog deugd van, en nu opnieuw terwijl ik dit schrijf.

Foto door freeparking
I want to ride my bicycle! (Songza)

No related posts.

Op haar blog geeft Hannah enkele tips voor meer mindfulness in je leven. Ze nodigt uit om je eigen tips te plaatsen in de comments. Hier volgen de eerste die bij me opkwamen. Wel niet meteen de makkelijkste. Ook een goeie herinnering voor mij om het meer toe te passen.

1. Doe een ding tegelijk. Niet eten voor je computer, niet lezen op het WC, echt luisteren in plaats van in gedachten meteen een antwoord formuleren,… Zo ontwikkel je meer aandacht bij alles wat je doet.

2. Probeer eens een maand niet te snoepen. Een uitdagende oefening om te kijken hoe je geest voortdurend loopjes met je neemt en uitzonderingen verzint: “Nu heb ik toch wel iets verdiend!” of “In het weekend mag ik toch wel snoepen zeker?”.

3. Adem in en uit voor je spreekt. Voel eerst even hoe je lichaam reageert in een gesprek, luister even naar de gedachten die spontaan opkomen en merk op hoe serieus je die neemt. Kijk of je jezelf meer keuze kunt geven over wat je echt wilt zeggen in plaats van impulsief te spreken (terwijl je misschien beter had kunnen zwijgen).

Tips voor een mindful leven
8 Ways to Develop Mindfulness

Related posts:

1. Eenpuntige aandacht

“There is only one place that practice is possible:
here, in exactly what you are experiencing right now.”
- Zen Center San Diego

Het is vrijdagavond, de werkweek zit erop. Ik ben blij over wat ik vandaag heb gepresteerd en ik kijk ernaar uit om mijn vrouw en dochtertje terug te zien. Het regent, dus besluit ik de fiets te laten staan en de bus te nemen. Het verkeer in het centrum van Brugge zit echter vast. Wanneer de bus uiteindelijk aan het concertgebouw stopt, zie ik nog een hele file tot aan het rondpunt bij het station. Ik spring van de bus en ga te voet verder om toch nog de trein te halen.

De weg door het park is nat en glibberig. Ik heb schoenen aan waarmee ik gemakkelijk uitglijd in dit weer, dus blijf ik op het fietspad dat langs het park loopt en waar de grond ruwer is. Zo kan ik vaart maken zonder op mijn neus te belanden.

Halverwege komt een fietser uit de tegengestelde richting. Ik blijf helemaal links zodat ze makkelijk kan passeren. De vrouw met grijze haren en zwarte regenjas rinkelt echter nijdig met haar fietsbel. Van op een tiental meter kijkt ze me kwaad aan. Ze buigt en strekt haar arm enkele keren resoluut om naar het park te wijzen. Het is wel duidelijk dat ze mijn aanwezigheid hier op het fietspad niet duldt. Maar ik heb zoiets van: “Er is meer dan genoeg plaats. Ze kan makkelijk voorbij en ik heb geen zin om met mijn stoffen schoenen door het kletsnatte gras te lopen.”

Ze lijkt nu vlugger te fietsen en stormt op me af tot ze me haast aanrijdt, ik wijk niet en ze mist me op een haar na. Ik merk dat mijn handen omhoog zijn gekomen om haar af te weren.

Ik kijk niet meer om en zij roept me ook niets na. Mijn hart klopt in mijn keel terwijl ik verder naar het station stap. Ik volg de gedachten en gevoelens die bij me opkomen:

Waarom wou ik per se niet wijken?
Waarom tolereerde ze mij niet op het fietspad, dat duidelijk breed genoeg was?
Hoe vertelt zij het thuis?

Ego!

Related posts:

1. Wandelmeditatie 6
2. Wandelmeditatie 5
3. Wandelmeditatie 4