Wandelmeditatie
“There is only one place that practice is possible:
here, in exactly what you are experiencing right now.”
- Zen Center San Diego
Het is vrijdagavond, de werkweek zit erop. Ik ben blij over wat ik vandaag heb gepresteerd en ik kijk ernaar uit om mijn vrouw en dochtertje terug te zien. Het regent, dus besluit ik de fiets te laten staan en de bus te nemen. Het verkeer in het centrum van Brugge zit echter vast. Wanneer de bus uiteindelijk aan het concertgebouw stopt, zie ik nog een hele file tot aan het rondpunt bij het station. Ik spring van de bus en ga te voet verder om toch nog de trein te halen.
De weg door het park is nat en glibberig. Ik heb schoenen aan waarmee ik gemakkelijk uitglijd in dit weer, dus blijf ik op het fietspad dat langs het park loopt en waar de grond ruwer is. Zo kan ik vaart maken zonder op mijn neus te belanden.
Halverwege komt een fietser uit de tegengestelde richting. Ik blijf helemaal links zodat ze makkelijk kan passeren. De vrouw met grijze haren en zwarte regenjas rinkelt echter nijdig met haar fietsbel. Van op een tiental meter kijkt ze me kwaad aan. Ze buigt en strekt haar arm enkele keren resoluut om naar het park te wijzen. Het is wel duidelijk dat ze mijn aanwezigheid hier op het fietspad niet duldt. Maar ik heb zoiets van: “Er is meer dan genoeg plaats. Ze kan makkelijk voorbij en ik heb geen zin om met mijn stoffen schoenen door het kletsnatte gras te lopen.”
Ze lijkt nu vlugger te fietsen en stormt op me af tot ze me haast aanrijdt, ik wijk niet en ze mist me op een haar na. Ik merk dat mijn handen omhoog zijn gekomen om haar af te weren.
Ik kijk niet meer om en zij roept me ook niets na. Mijn hart klopt in mijn keel terwijl ik verder naar het station stap. Ik volg de gedachten en gevoelens die bij me opkomen:
Waarom wou ik per se niet wijken?
Waarom tolereerde ze mij niet op het fietspad, dat duidelijk breed genoeg was?
Hoe vertelt zij het thuis?
Ego! 
2 Comments »
Related posts:
Recente reacties